C2026-08

Skip to content

Subscribe

Foreign Affairs

Subscribe

Foreign Affairs

The Cost of Keeping China Out How Washington’s Fear of Chinese Investment Hurts American Competitiveness Peter Cowhey and Meg Rithmire August 17, 2026 U.S. President Donald Trump and Chinese President Xi Jinping in Beijing, May 2026 U.S. President Donald Trump and Chinese President Xi Jinping in Beijing, May 2026 Kenny Holston / Reuters

Peter Cowhey is Qualcomm Professor of Technology Policy Emeritus at the School of Global Policy and Strategy at the University of California, San Diego.

Meg Rithmire is James E. Robison Professor in the Business, Government, and International Economy Unit at Harvard Business School.

More by Peter Cowhey
More by Meg Rithmire

Print Save

Travelers returning from China often report having seen the future. The country’s advances in frontier commercial technologies are visible in the robots that make and serve food in restaurants; the drones that deliver food and medicine; and the deployment of industrial and humanoid robots on factory floors. Even outside China, most of the world is now familiar with Chinese electric vehicles that are as affordable as they are sleek, with massage chairs and swappable batteries winning over passengers from London to Santiago.

Most Americans, however, are unaware of this future. Chinese EVs are effectively absent from the U.S. market, blocked by 250 percent tariffs and broad national security restrictions. And a bipartisan fear has prevented many frontier Chinese technologies, including drones and robots, from reaching U.S. shores. Apart from a handful of products, mostly consumer electronics, the U.S. market is largely oblivious to the fruits of China’s advanced manufacturing ecosystem.

The United States has its reasons for this blind spot. As early as the second Obama administration, if not before, it became clear that China was not playing fairly in business. Successive administrations have used a slew of trade remedies and official complaints to the World Trade Organization to fight back against unfair subsidies, and rulings by the federal Committee on Foreign Investment in the United States (CFIUS) have tried to prevent sensitive U.S. technologies from falling into the hands of Chinese actors. Since 2017, Chinese firms have also found themselves the targets of heightened security reviews.

Today, many actors in Washington think the United States should do even more to disengage from Chinese business. Members of Congress are pressuring American pharmaceutical companies to discontinue clinical trials in China, for instance, citing concerns that China’s research and development ecosystem has ties to the People’s Liberation Army. Others are proposing legislation to ban Chinese ownership of U.S. farmland, ostensibly to protect the U.S. food supply and critical infrastructure. Subscribe to Foreign Affairs This Week

Our editors’ top picks, delivered free to your inbox every Friday.

• Note that when you provide your email address, the Foreign Affairs Privacy Policy and Terms of Use will apply to your newsletter subscription.

Calling out China’s gains as ill gotten is frequently justified. Defensive responses also feel satisfying—as if the United States could level the playing field and instantly create effective American competitors by locking out Chinese firms that have scaled up and advanced unfairly. Unfortunately, this approach does little to advance American economic and security interests. Chinese firms are no longer merely efficient producers or copycats; in terms of knowledge and production capability, they are increasingly global leaders in many industries. Denying them access to the American market harms U.S. competitiveness, hinders U.S. efforts to build industrial capacity at home, and ensures that U.S. industry and consumers remain far from the frontier of technological advancement.

Instead, Americans must reckon honestly with the scale of China’s industrial and technological progress. The United States need not embrace Chinese imports and investment unconditionally, but it must recognize that its own long-term competitiveness depends on its companies and consumers being exposed to the cutting edge. U.S. President Donald Trump’s vague proposal for a joint “Board of Investment” with China, announced after his May summit with Chinese leader Xi Jinping, seemed to suggest Washington was moving in this direction. But nothing concrete has come from the board, and managing investment flows at the leader-to-leader level is certainly not efficient.

A more mature strategy of selective openness is possible. The United States should permit carefully structured Chinese investment in areas in which the economic and technological benefits are substantial while imposing stringent safeguards to mitigate security risks. Building the political confidence to sustain a selectively open market for Chinese direct investments requires skilled, transparent, and thorough regulatory oversight. With such an approach, Washington can penalize some imports but still permit access to the U.S. market through investments in American production facilities. There is a clear precedent for this strategy. It is, in fact, exactly what China did to Western companies for decades. TROJAN HORSES?

Since the 1990s, China has required global investors to operate under conditions that are designed to advance its national development goals. When foreign automakers or cellphone manufacturers wanted to take advantage of China’s cheap labor force, Beijing required that the firms use local supply chains, transfer technology, share management with Chinese firms, provide workforce training, and offer security protections (for example, localizing data and submitting to government oversight). The goal was always to ensure that foreign companies invested in ways that fostered a Chinese ecosystem. As Jeffrey Immelt, then chief executive of GE, said of China in 2010, “I am not sure that, in the end, they want any of us to win, or any of us to be successful.”

Indeed, GE spent decades accessing the Chinese market through joint ventures that eventually seeded Chinese competitors. China is now home to both private and state-owned companies such as Midea, Haier, and State Grid that rose up to compete with GE in everything from home appliances to power generation and transmission. Many are even taking their strategies global—including to the United States.

Chinese firms in frontier sectors like EVs, robotics, and life sciences especially want access to the vast U.S. consumer market. These firms face narrow profit margins at best at home—a result of the overcapacity and “involution” that came from excessive state investment and hypercompetition in specific sectors. If companies want to survive, they need foreign markets to prosper, and the United States remains the largest consumer market in the world. Companies such as the electronics and EV conglomerate Xiaomi and the battery maker CATL have publicly pined for U.S. market access, signaling that they would make significant investments in the United States in exchange for access. So far, however, the U.S. government has blocked such investments because of security concerns. An array of technologies are imagined to be modern Trojan horses. EVs, for instance, are not simply cars; they are traveling networks of sensors, software, computers, batteries, and communications systems capable of collecting data, mapping cities and infrastructure, and integrating with national grids. The fears range from reasonable (Chinese-connected vehicles mapping U.S. critical infrastructure) to far-fetched (remote control and even weaponization of vehicles on the road).

These realities require vigilance. But the answer is not to reject all Chinese investment unless it poses zero security concerns. Such an approach risks isolating the United States economically. If American firms don’t have to compete against the global leaders, they will increasingly sell things only to Americans. The United States will end up an island of legacy firms and practices, and the isolation will weaken American dynamism, reduce competitiveness, and erode broader economic security. A SMARTER GATEKEEPING

Instead, the United States can adopt strategic terms for investment, as China did. Trump’s Board of Investment remains something of a mystery—a talking point only, so far—but it is not difficult to imagine it drawing from the many regulatory tools in Washington to create and sustain an overall investment structure for Chinese companies. In fact, imposing such a regime should be fairly simple for Washington because it already has much of the institutional sophistication to implement such terms. In addition to CFIUS, the United States has a substantial arsenal of tools to monitor, selectively ban, and condition Chinese investments. A host of regulatory agencies, including the Food and Drug Administration, the Commerce Department’s Bureau of Industry and Security, and the Federal Communications Commission, can make targeted rules for firms in specific sectors, like life sciences, networked EVs, and robotics. Rules about data localization, required local partnerships, and supply chain diversification can help ensure that Chinese supply chains are not just imported into U.S. production.

Washington can and should upgrade these tools to shape Chinese investment on its terms. CFIUS, for example, imagines the most far-fetched risk scenarios and judges whether they can be mitigated. The interagency committee’s approvals for sensitive investments and acquisitions frequently involve “national security agreements”—special corporate governance arrangements devised collaboratively between firms and CFIUS personnel with provisions for cybersecurity protection, data management, and continuous monitoring of firm decisions by national security specialists appointed to boards.

This is a good beginning for a ro

They were on the plane when Trump secretly left. Here’s what they noticed. The journalists traveling with the president had no idea he had switched planes due to a perceived threat from Iran. Now some say the operation has left them feeling deceived and questioning whether the White House considered their safety.

August 15, 2026 at 6:00 a.m. EDTToday at 6:00 a.m. EDT 8 min

Summary

222 Make us preferred on Google

Air Force One is seen before President Donald Trump’s departure last month from Ankara Esenboga Airport in Turkey, where he was attending the NATO summit. (Saul Loeb/AFP/Getty Images) By Scott Nover and Dan Lamothe The press traveling with President Donald Trump from Turkey to Britain last month were left in the dark about the extraordinary operation that secretly removed the president from Air Force One and whisked him to another plane due to a perceived threat from Iran, an episode first reported by The Washington Post.

Get a curated selection of 10 of our best stories in your inbox every weekend. Four journalists on board, who spoke on the condition of anonymity because their employers did not authorize them to speak, said in interviews with The Post that they noticed irregularities about the flight — many of which made sense only in retrospect.

Now, the journalists say they feel disappointed that the White House wasn’t forthright about the operation and didn’t brief them during the flight or once it concluded, with some reporters saying they feel deceived by the government.

Although each journalist acknowledged that any member of the press traveling with the president accepts some risk, they also thought they deserved more information about the potential perils of this particular flight.

“We never were provided any opportunity to consent to being used like this,” one journalist said. “We aren’t Air Force or Secret Service — we didn’t sign up for this job to put ourselves on the line to protect the president.”

It’s unclear whether the journalists and government staff aboard Air Force One faced any direct threat. The Post has reported that the CIA had “low confidence” in a threat from Iran. The Boeing 747 that carried the press and administration officials possesses several security features including defensive flares to counter missiles and other threats. Ask The Post AI Dive deeper

Two U.S. officials, speaking on the condition of anonymity to discuss the president’s secretive departure from Ankara, said that F-16s were deployed as armed escorts as the two planes made the journey to Britain. One of those officials said that some of those fighter jets were just off the wingtips of the plane carrying Trump for at least a portion of the flights.

Still, by not disclosing the president’s sleight-of-hand maneuver, many of the journalists say the administration broke a cardinal pact to a press corps charged with accounting for the movements of the country’s leader. The result is that some journalists aboard retrospectively felt endangered riding a plane not deemed safe enough for its primary passenger — leaving the broader press corps unsure whether they can trust the Trump White House to consider their personal safety as it works to protect the president.

“Transparency was thrown entirely out the window, replaced by outright deception,” Richard W. Stevenson, the Washington bureau chief for the New York Times, said in a Times story. “That’s a terrible precedent. And the fact that it left journalists and staff members unknowingly exposed to a potential threat made it much, much worse.”

The White House did not respond to a request for comment about the impact of the operation on the press. Most of the news organizations with journalists on board declined to comment or did not respond to requests for comment. Ask The Post AI Dive deeper

The White House press pool consists of a rotating group of journalists who send reports, photos and footage of the president’s activities for the entire press corps. It has been in place consistently since 1937 and was first used after President James Garfield was shot in 1881.

“There’s a reason that press pool is often called the body watch,” said journalist and historian Garrett Graff. “You’re there in case something goes wrong.”

The second Trump administration has placed the pool under unusual strain, as it has upended many of the protocols of its operations. The White House last year seized control of the makeup of the pool from the White House Correspondents’ Association, which had for decades chosen the rotating cast of news organizations that chronicle the president.

The Ankara flight contained about a dozen journalists who accompanied Trump on the trip, hailing from ABC News, Agence-France Presse (AFP), the Associated Press, Bloomberg, Getty, the New York Times, NPR, Politico, Reuters and One America News.

The four journalists who spoke to The Post said they noticed anomalies before and during the flight.

Three of the journalists said they noticed the catering truck on the tarmac, which was unusually close to the plane, but did not divine its purpose.

“You’re not really looking for the president to be slipping into a catering van,” one of the journalists said. “Not even in one’s wildest dreams.”

Once the plane was airborne, flight staff asked everyone to lower their window shades — and keep them lowered — but declined to give an explanation about the purpose of the request when asked. Some of the journalists said the request was unusual for a diplomatic visit and said they had only experienced requests like this when flying in and out of war zones.

One journalist noticed that Trump climbed the plane’s stairs briskly, reaching the top before the press motorcade parked on the tarmac. Another was surprised that Trump chose not to gaggle — or brief — the press on the first part of a two-leg flight. After they switched to the new, Qatari-gifted Air Force One plane in Britain much later at night, Trump then opted to speak with reporters.

AFP, a news service based in France that had a photographer on board, told The Post it was concerned by what has emerged about the operation.

Related Articles Next My job was to cover the correspondents’ dinner parties. Then came the gunshots. My job was to cover the correspondents’ dinner parties. Then came the gunsh... April 26, 2026 White House to review security in light of shooting at correspondents’ dinner White House to review security in light of shooting at correspondents’ dinn... April 27, 2026 Trump berated CBS for quoting a ‘manifesto,’ touching on unsettled debate Trump berated CBS for quoting a ‘manifesto,’ touching on unsettled debate April 28, 2026 Journalists slain at record level in 2025, majority by Israel, watchdog says Journalists slain at record level in 2025, majority by Israel, watchdog say... February 26, 2026 Journalists confront new reality in reporting after FBI raid Journalists confront new reality in reporting after FBI raid January 15, 2026 Trump threatens to jail reporters if they don’t turn over Iran source Trump threatens to jail reporters if they don’t turn over Iran source April 6, 2026 Judge orders halt to DHS agents’ targeting of journalists in Chicago Judge orders halt to DHS agents’ targeting of journalists in Chicago October 9, 2025 Reporter breaks 26-year silence on briefing that preceded Clinton’s plane swap Reporter breaks 26-year silence on briefing that preceded Clinton’s plane s... August 11, 2026 Government’s historic role as trusted information source is under threat Government’s historic role as trusted information source is under threat December 20, 2025 Trump administration’s secrecy on health deals alarms experts, governments Trump administration’s secrecy on health deals alarms experts, governments April 6, 2026 “It is always a matter of concern when a media outlet discovers it has been misled and the record not corrected right away,” said Marc Lavine, AFP’s regional director for North America. “This is especially true when the matter potentially concerns the safety of its reporters, which is paramount to AFP.”

Lavine said the news outlet was in talks with the White House Correspondents’ Association and is working with the group to address the issue.

Charles Herring, the president of One America News, a conservative TV network with a reporter on board, said it was understandable that the White House declined to tell the press about a sensitive operation.

“Journalists understand that there are risks traveling with the president of the United States,” he said, likening their choice to travel with Trump to the decision to attend the White House Correspondents’ Association dinner — which was interrupted by a gunman in April — and the makeup dinner in July.

“This doesn’t appear to be a White House decision but was rather in the hands of our most capable security experts,” Herring said.

A slew of press advocacy groups condemned the White House for its lack of transparency about the status of the president, raising concerns about the safety of the journalists on board the flight.

“If reporters were unknowingly left aboard an aircraft as part of a security deception involving a credible threat, that is deeply troubling,” said Mark Schoeff Jr., president of the National Press Club. It “raises serious questions about whether their safety was adequately considered.”

José Zamora of the Committee to Protect Journalists said the Trump administration has a responsibility to ensure that journalists who cover the president aren’t in danger. “Transparency should be the norm for any administration, particularly when safety is at stake,” he said.

The White House Correspondents’ Association president, Jacqui Heinrich, a Fox News reporter, told members earlier this week that she would meet with White House officials to relay the concerns of members. Her email, obtained by The Post, mentioned safety concerns for journalists but focused more so on issues of transparency and hon

Hier is een beknopte en overzichtelijke samenvatting van het artikel van historicus Clemens van den Berg:

Kern van het artikel In dit essay reageert Clemens van den Berg op historicus Maarten van Rossem, die stelt dat de Europese Unie louter is ontstaan uit pragmatisme, Amerikaanse belangen en economische noodzaak. Van den Berg betoogt dat de wortels van de Europese integratie wél degelijk christelijk zijn en stoelen op dieperliggende spirituele en morele waarden.

Belangrijkste argumenten

1. Het idee van een verenigd Europa is niet nieuw en heeft christelijke wortels. Na de Tweede Wereldoorlog ging de discussie niet over óf Europa verenigd moest worden, maar welke vorm die vereniging moest krijgen. De grondleggers van de EU (zoals Robert Schuman, Konrad Adenauer en Alcide de Gasperi) waren katholiek en vonden inspiratie in hetzelfde spirituele denkkader (zoals retraites in de abdij van Maria Laach). Katholieke en protestantse denkers leverden essentiële blauwdrukken gericht op verzoening en solidariteit tussen voormalige vijanden.

2. Amerikaanse druk en christelijk denken versterkten elkaar. Van Rossems claim dat Europa enkel een "uitvoeringskantoor" van de VS was, klopt niet. Belangrijke Amerikaanse figuren (zoals John Foster Dulles) werden sterk beïnvloed door Europese christelijke intellectuelen en de Kerkenraad. Er was sprake van een trans-Atlantische wisselwerking, waarbij men putte uit dezelfde christelijke waarden voor het opbouwen van een rechtvaardige vrede.

3. Economische samenwerking steunde op een moreel fundament Zelfs bij "technocratische" projecten zoals de Europese Betalingsunie (EPU) speelden morele vragen over gezamenlijke schuld, vertrouwen en collectiviteit een sleutelrol. De kerken liepen voorop in het proces van schuldbekentenis en vergeving (bijv. de Verklaring van Stuttgart in 1945), wat politieke en economische verzoening pas mogelijk maakte.

Conclusie Voor duurzame vrede en Europese samenwerking was meer nodig dan angst of handelsbelangen. De kerken gaven vorm aan het morele vocabulaire van schuld, vergeving en solidariteit, wat de basis legde voor de latere Europese Unie

‘Gratis groene energie voor Afrika’: hoe een nep-uitvinder uit Sierra Leone de wereld veroverde, zonder dat iemand iets durfde te checken WW Wendt 15 augustus 2026 Als Jeremiah Thoronka niet al bestond, had een romanschrijver hem kunnen bedenken. Beeld: YouTube. Door Gastauteur 15 augustus 2026 Geplaatst in Energietransitie Deel dit artikel:

Artikel beluisteren

Door Alexander Wendt*

Het Greentech Festival in Berlijn bekroonde uitvinder Jeremiah Thoronka voor zijn groene-energieapparatuur in Sierra Leone. Noch hij, noch de jury van het festival beantwoordde daarbij enige vragen. Hoewel de jongeman al eerder bij UNESCO en in het Vaticaan zijn opwachting had gemaakt, weet niemand in de wetenschappelijke wereld iets af van wat zijn baanbrekende innovatie wordt genoemd. Als deze slimme jongeman niet al bestond, had een romanschrijver hem kunnen bedenken.

Gekleed in een zwart-wit gestreepte tuniek betrad Jeremiah Thoronka (23) op 14 juni 2023 het podium op Berlijns voormalige luchthaven Tegel, tijdens het daar gehouden Greentech Festival. Als uitvinder van een revolutionaire energiecentrale kwam hij zijn prijs in ontvangst nemen, een gouden kubus met zijn naam erop.

Dat was niet de eerste keer dat hij gelauwerd werd. De jongeman uit Sierra Leone had toen al diverse onderscheidingen op zijn naam staan, waaronder de 100.000 dollar van de Global Students Award. Ook had hij op het podium gestaan bij de Climate Overshoot Commission en bij de UNESCO, en in mei 2022 was hij in Rome op bezoek geweest bij paus Franciscus.

‘Deze prijs getuigt van de kracht van collectieve actie en toewijding aan duurzaamheid en klimaatbescherming,’ schreef Thoronka later op Facebook. ‘Deze reis is nog lang niet voorbij.’

‘Gratis elektriciteit’ In het persbericht van het Greentech Festival over de prijsuitreiking werd de beslissing om Thoronka de Green Award toe te kennen als volgt toegelicht: ‘Jeremiah was 17 toen hij een speciaal apparaat uitvond dat de trillingen van voetgangers en verkeer op drukke straten opvangt en omzet in elektriciteit. Met slechts twee centrales levert zijn startup, Optim Energy, nu in gemeenschappen in zijn thuisland Sierra Leone gratis elektriciteit aan verschillende scholen en huishoudens.’

Op de website van ‘The Index Project’, waar een video over Thoronka te zien is, vinden we iets gedetailleerdere informatie: ‘With just two devices, this start-up solution provided free electricity to 150 households comprising around 1500 citizens, as well as 15 schools where more than 9000 students attend.’ In de video vertelt Thoronka over zijn achtergrond in een arm gezin, hij bespreekt het energietekort in Sierra Leone en doet uitspraken als: ‘Toegang tot energie is een mensenrecht.’ Met geen woord rept hij over details inzake zijn twee energiecentrales.

Hier doemen de vragen en problemen op, niet eens zozeer met betrekking tot Thoronka zelf, maar vooral ten aanzien van de organisatoren van het festival in Berlijn, met name de juryleden. En daarnaast vragen over alle mensen die de man uit Sierra Leone in een paar jaar tijd beroemd hebben gemaakt.

Want bij het toestel dat op de Greentech-website wordt omschreven als een ‘speciaal apparaat dat trillingen opvangt en omzet in elektriciteit’ gaat het om een piëzo-elektrische constructie. Piëzo-elektriciteit, ook wel bekend als het piëzo-elektrische effect, is al meer dan 140 jaar bekend. In 1880 ontdekten de broers Jacques en Pierre Curie dat bepaalde kristallen elektrische ladingen genereren wanneer ze worden samengedrukt.

Technische toepassingen van het piëzo-elektrische effect bestaan al tientallen jaren. Om redenen die straks aan bod komen, worden ze echter niet gebruikt voor het opwekken van elektriciteit voor huishoudens.

De eerdergenoemde website, die gewag maakt van Thoronka’s bedrijf Optim Energy, bevestigt expliciet dat de twee installaties in Sierra Leone kleine piëzo-elektrische energiecentrales zijn. Allereerst roept dit de vraag op wat die nieuwe uitvinding eigenlijk precies inhoudt waarvoor Thoronka de Berlijnse prijs en andere onderscheidingen heeft ontvangen. Maar dat is niet het enige wat onduidelijk blijft. Noch deze website, noch de website van het Greentech Festival laat ook maar iets los over de exacte locatie van de twee installaties, of over hun elektrisch vermogen. Er is geen foto, geen verklarende grafiek of enige andere technische informatie.

Geen technische uitleg Bij nader onderzoek naar uitvinder Thoronka en Optim Energy doet zich een opmerkelijk fenomeen voor: hoewel er talloze foto’s en informatie te vinden zijn over zijn optredens over de hele wereld, is bijna al dit materiaal afkomstig van de pr-afdelingen van de organisaties die hem hadden uitgenodigd – UNESCO, het Clean Growth Leadership Network, het Greentech Festival – of anders komt het van Thoronka’s eigen Facebookpagina. Volgens de website van de Global Teachers Prize is Thoronka een United Nations Academic Impact Millennium Fellow en tevens een van de ‘Top 100 Young African Conservation Leaders’ van het WWF. Maar hijzelf, noch zijn innovatie worden genoemd in wetenschappelijke publicaties. Belangrijker nog – hierover later meer – is dat hij onbekend lijkt te zijn binnen de groep wetenschappers die al jaren onderzoek doet naar piëzo-elektriciteit.

Wie is Jeremiah Thoronka? Laten we het, voordat we die vraag beantwoorden, eerst even hebben over het Greentech Festival, de locatie waar Thoronka’s optreden in Duitsland in juni 2023 plaatsvond. Hier begint ook ons onderzoek naar deze in de professionele wereld onbekende uitvinder.

Het Greentech Festival, of kortweg GTF, omschrijft zichzelf als ‘Europa’s grootste duurzaamheidsfestival’. Het is een initiatief uit 2018 van Formule 1-coureur Nico Rosberg, Marco Voigt, oprichter van koeriersbedrijf Pin AG, en ondernemer en consultant Sven Krüger. Het staatsbedrijf Deutsche Bahn sloot zich later aan als aandeelhouder. GTF beschrijft zichzelf als een ‘platform voor bedrijfsleven, politiek en maatschappij’. Het Duitse ministerie van Economische Zaken en Energie, dat het festival via zijn website promoot, omschrijft het evenement als ‘een mix van een conferentie, een tentoonstelling en diverse attracties die groene en duurzame ontwikkelingen tastbaar en beleefbaar maken’.

De Duitse minister Robert Habeck hield dat jaar een toespraak op het festival en Jennifer Morgan, destijds Greenpeace-medewerker, maar daarna staatssecretaris bij Buitenlandse Zaken, was aanwezig om een prijs uit te reiken. Organisator Greentech Show streeft ernaar de jaarlijkse bijeenkomst van ondernemers, politici en ngo’s als internationaal merk te vestigen. Spin-off evenementen van GTF vinden nu ook plaats in Singapore en Los Angeles. GTF richt zich niet op grote aantallen bezoekers: voor een all-inclusive pas voor drie dagen betaal je 1.664,81 euro, terwijl een tweedaagse pas nog steeds 474,81 euro kost. Specifieke informatie verkrijgen over prijswinnaar Jeremiah Thoronka bleek echter iets lastiger dan je zou verwachten bij zo’n prestigieus politiek en economisch evenement.

Bij het persbericht, waarin, zoals hierboven vermeld, Thoronka als uitvinder wordt genoemd, zetten we al vraagtekens toen bleek dat werd verwezen naar een technologie die al decennia in gebruik is. Het feit dat onderzoek geen technische data over de twee systemen in Sierra Leone opleverde, wakkerde onze nieuwsgierigheid alleen maar verder aan.

Maar het gaat vooral om een technisch probleem: als Thoronka’s beweringen ook maar enigszins kloppen – dat hij met twee van zulke systemen vijftienhonderd mensen en vijftien scholen van elektriciteit zou kunnen voorzien – dan zou hij een ontdekking hebben gedaan die het hele vakgebied van de piëzo-elektriciteit volledig op zijn kop zet. Dit roept op zijn beurt de vraag op waarom geen enkele expert en geen enkel wetenschappelijk artikel zich hierover heeft uitgelaten.

Geen antwoord op vragen Voor persvragen aan de GTF zijn twee adressen beschikbaar. Op een e-mail naar een woordvoerder kwam een automatisch antwoord terug: ze was op het festival en slechts beperkt bereikbaar. Maar ook het bureau Krug Media bekommert zich om nieuwsgierige journalisten. Christian Krug, voormalig hoofdredacteur van het tijdschrift Stern en nu werkzaam in de pr, belooft vragen zo snel mogelijk te beantwoorden. Maar er kwam alleen een e-mailtje van een medewerkster, met daarin een link naar de website ‘The Index Project’. De medewerkster denkt dat de werking van Thoronka’s apparaat daar ‘duidelijk beschreven’ staat.

Dit kan alleen maar betekenen dat ze de website nog niet goed heeft bekeken. Anders had ze wel gemerkt dat de video daarin over Thoronka het piëzo-elektrische effect alleen in algemene termen beschrijft, net als Wikipedia en relevante leerboeken. Maar de video geeft, zoals gezegd, absoluut geen informatie over de locatie, de grootte of de prestaties van de twee centrales.

We stuurden ook vragen naar Thoronka zelf. Omdat er geen website is voor zijn vermeende bedrijf, Optim Energy, en er geen andere contactgegevens van de bereisde jongeman te vinden waren, stuurden we de vragen via Facebook. Om een lang verhaal kort te maken: de uitvinder heeft niet gereageerd.

We hebben ook een aantal vragen gesteld aan WWF-manager en jurylid Sebastian Tripp. Ten eerste citeert het GTF diens expliciete loftuitingen aan het adres van Thoronka. Ten tweede is er in zekere zin een verband tussen die twee, doordat Thoronka, zoals gezegd, een van de honderd belangrijkste ambassadeurs van het WWF in Afrika is. We wilden van Tripp weten of hij de elektrische installaties in Sierra Leone zelf had gezien (of dat andere juryleden die hadden geïnspecteerd); en anders of de 23-jarige genomineerde technische documentatie had ingediend. Tripp beantwoordde de vraag zelf niet, maar verwees deze door naar Nils Hollmichel, hoofd onderzoek en politiek van het festival. Hollmichel schrijft:

‘In de categorie Jongeren van de GREEN AWARDS zijn we specifiek op zoek naar jongeren die bijdrage