Ds. Marie Hansen-Couturier
Theologie en trauma https://domineemc.nl/
Lezing https://unie-abc.nl/images/nieuws/2023/Lezing_Trauma_en_Theologie-Marie_Hansen.pdf
Promotie 24-3-26 (video) https://www.pthu.nl/actueel/agenda/2026/03/promotie-marie-hansen-couturier/
Samenvatting: https://gemini.google.com/app/d5449143988eb556
ANTHONY LUZZATTO GARDNER served as U.S. Ambassador to the European Union from 2014 to 2017. He is the author of Stars With Stripes: The Essential Partnership Between the United States and the European Union.
More by Anthony Luzzatto Gardner Listen Share & Download Print Save President Donald Trump has long disdained the European Union. In his first term, he frequently railed against the bloc, describing it as a “foe” and “worse than China.” In his second term, Trump’s attitude has morphed into outright hatred. His desire, now, is to fracture the EU: a leaked draft of an earlier version of the 2025 National Security Strategy included the objective of “pulling” certain countries “away” from the bloc. That aim is also evident in Washington’s decision to impose high tariffs on the EU’s exports and in the final version of the National Security Strategy, which suggested that the U.S. government would support far-right, anti-EU parties across the continent.
Trump’s objections to the EU are numerous. In February 2025, he told his cabinet that the EU “was formed in order to screw the United States. That’s the purpose of it, and they’ve done a good job of it. But now I’m president.” He has recently attacked its leaders for their unwillingness to support U.S. military actions against Iran. He believes that the continent’s democratic institutions and Judeo-Christian heritage are being destroyed by its supposedly permissive approach to immigration. He views its trade and technology policy as unfair, and, fundamentally, he seems to regard the EU as determined to undermine the United States.
Trump’s charges are a dangerous caricature of the bloc. Eight decades of bipartisan U.S. foreign policy have promoted European integration, and the instances of the EU diverging from the United States have been far outnumbered by the instances of alignment. Washington’s historic support for European integration did not stem from starry-eyed idealism but from the clear-eyed view that a closely knit, prosperous, and stable Europe would be an effective partner in tackling a host of international challenges. That has proved to be the case.
If the administration gets its way, and the EU breaks up, U.S. interests would suffer. A fractured Europe would usher in the return of the instability and volatility that have scarred the continent’s history. The end of the EU would also mean the end of the single market, from which U.S. businesses have benefited spectacularly, and the end of the euro that has reduced cross-border transaction costs. Moreover, Washington would lose a key partner in implementing sanctions, as well as in law enforcement, counterterrorism, and combating climate change. Trump’s antagonism has already caused great damage. The EU is in shell shock from Washington’s unprecedented hostility, especially following the threat of the invasion of Greenland. But the U.S.-EU relationship is too important to be allowed to wither. Too much depends on it. The relationship needs to be maintained, and this can best be done through cooperation on those issues on which Brussels and Washington are still in agreement. Top of that list should be collaborating to confront an increasingly powerful and self-confident China, which wants to shape the world in ways that are inimical to both American and European interests.
Subscribe to Foreign Affairs This Week Our editors’ top picks, delivered free to your inbox every Friday.
Enter your email here. Sign Up
THE TROUBLE WITH TRADE Trump has been vexed by Brussels’s purported nastiness as a trading partner. He dislikes the fact that the EU enhances its 27 member states’ negotiating leverage. The bloc, he has argued, was set up by European states, especially Germany, as a “consortium” to “screw” the United States through unfair trade practices. To support this narrative, the Trump administration points to the transatlantic trade balance. The president has claimed that the United States runs a trade deficit with the EU of more than $300 billion. Although U.S. and EU trade statistics differ, the range of the net overall trade deficit is, in fact, between $60 billion and $150 billion (including services trade, where the United States runs a surplus). The deficit is small compared with the $2 trillion transatlantic trade flows or, indeed, to the $290 billion trade deficit the United States runs with China. In any event, trade deficits are not necessarily proof of cheating. They are, instead, largely a reflection of macroeconomic factors, including the lack of savings and excessive spending in the United States, as well as a lack of investment in Europe.
The president has repeatedly stated that the EU is a closed market, whereas the United States remains an open one. The facts paint a more nuanced picture. Before the U.S.-EU trade agreement of 2025, the tariff average (weighted by the share each product represents of total imports) was 1.5 percent for the United States and 1.3 percent for the EU. It is certainly true that, in some important areas, the EU maintains high tariff and nontariff barriers, especially in agriculture. It is also true that these barriers have the effect of inhibiting trade with U.S. firms. But many agricultural nontariff barriers reflect the fact that European consumers differ from their U.S. counterparts about what they want to eat. Although Brussels does maintain certain restrictions, the United States is itself hardly a model of openness. The U.S. government protects many areas of the economy, including agriculture.
The EU’s regulation of the digital economy and the fines that the EU has imposed on U.S. technology companies have also irked Trump. U.S. firms have attracted these fines and investigations because of their size and predominant role, not because of supposed anti-American bias. According to the president, however, no foreign regulatory authority should dare to investigate, tax, fine, or legislate against U.S. companies. This view is in conflict with the United States’ long history of extraterritorial law enforcement. One of many examples are the penalties of more than $50 billion that Washington imposed from 2014 to 2024 on European banks for infringements such as fraud and the evasion of U.S. sanctions.
IDENTITY AND FREE SPEECH Washington’s current objections to Brussels are not solely economic. The Trump administration is also fixated on Europe’s immigration policies. The National Security Strategy warned that Europe is inviting “civilizational erasure” through mass immigration and cratering birth rates. It is strange to accuse Brussels of promoting unrestricted immigration that has undermined the ethnic character of the continent. Immigration is largely a matter for member states to regulate rather than EU institutions. Moreover, several member states have implemented migration repatriation programs. The EU has not opposed these programs. On the contrary, it has signed agreements with several North African and western Balkan countries to prevent migrants from leaving their shores for Europe and to accept migrants who had reached the EU illegally. The National Security Strategy is also wrong to blame the EU for Europe’s cratering birthrates. The phenomenon, more marked in other rich countries including Japan and South Korea, is linked to a host of factors, including women’s decisions to work and marry later and the uneven support of social policies such as childcare and maternal and paternal leave. These are national issues in which Brussels plays almost no role. Although the EU has seen a rapid increase in its foreign-born population in recent years, that proportion is still lower than that of the United States.
The Trump administration has also argued that the EU is guilty of undermining political liberty and sovereignty, censoring free speech and suppressing political opposition. Animated by these views, the United States is now backing extreme right-wing political groups in Europe. After a comprehensive review, Germany’s Federal Office for the Protection of the Constitution concluded in 2025 that the Alternative for Germany, the country’s leading far-right party, has ties to the neo-Nazi movement. The party’s members have also been found to have downplayed the Holocaust and advocated race-based views of German identity. Eighty years after the United States liberated Germany from Nazism, Washington is now opposing the right of a democratically elected German government to crack down on neo-Nazis.
Trump has also alleged that the EU is hostile to free speech. At the end of 2025, former EU Commissioner Thierry Breton was banned from entering the United States on the grounds that he was involved in the passage of two EU digital regulations that the administration rejected. Although the regulations were passed as part of an effort to crack down on hate speech and disinformation, the administration claims that their real intent was to “coerce American platforms to censor, demonetize, and suppress American viewpoints.” The ban was particularly remarkable in that Breton was acting in an official capacity as part of an EU college of commissioners that takes collective decisions. Those regulations were approved by a democratically elected European parliament and national governments. It is hard to conclude that sanctioning an official in this way is compatible with respecting democracy.
To be
Nieuws Video Dossiers Vacatures Inloggen Word lid Lente in de kerk en winter in de CGK: lofzang en scheuring op één dag Opinie 23 maart 2026 5 minuten Prof. dr. Arnold Huijgen Prof. dr. Arnold Huijgen Op de eerste lentedag ervaart de Theoloog der Nederlanden drie hoopvolle momenten: studenten die zoeken, een getuigenis van herstel en gezamenlijke lofprijzing. Maar diezelfde dag brengt ook verdrietig kerkelijk nieuws: een nieuwe scheuring binnen de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK). In deze column maakt prof. dr. Arnold Huijgen het contrast scherp zichtbaar.
Lees ook
Kerkscheuring CGK Nieuws Wie hoort bij groep-Rijnsburg? Indeling van 55 CGK-gemeenten is zichtbaar Afgelopen zaterdag was op veel plaatsen in het land een stralende dag: het officiële begin van de lente. Als Theoloog der Nederlanden was ik voor drie evenementen op pad. ‘s Ochtends mocht ik een lezing geven bij SSR-NU, naar verluidt de oudste christelijke studentenvereniging van Utrecht. Het was mooi om wat te kunnen delen van de serie gesprekken die ik in de serie ‘Diep gaan’ voer (zie ook deze link), en wat te vertellen over mijn nieuwe boek over de hel. De sfeer was goed, de vragen terzake. Wat mooi dat studenten ook in een periode van hun leven dat ze allerlei vragen hebben bij het christelijk geloof, elkaar opzoeken.
‘s Middags mocht ik naar het Reflect filmfestival, waar ik na de vertoning van de film Father Stu met Augus in gesprek mocht. Hij heeft het hersteltraject van het Leger des Heils gevolgd na een jarenlange verslaving, en werkt nu zelf bij het Leger des Heils. Waar uw Theoloog der Nederlanden allerlei mariale motieven en christelijke symboliek aanwees, reageerde Augus heerlijk recht vanuit het hart. Wat hem opviel? ‘De goedheid van God, de goedheid van God, de goedheid van God!’ Indrukwekkend.
Wat hem opviel? ‘De goedheid van God, de goedheid van God, de goedheid van God!’ Indrukwekkend. In de avond stond een concert van Sela op het programma. Het komende jaar mag ik de liedteksten van deze christelijke band meelezen en van theologisch commentaar voorzien. Dan moet je natuurlijk wel weten waar het over gaat, en Sela was zo vriendelijk mij en mijn jongste zoon vrijkaartjes te geven. Dat ging natuurlijk niet alleen om de muziek: ik wilde de sfeer proeven, zien wat voor toeschouwers op zo’n concert af komen. Wat ik al snel leerde: die toeschouwers zijn vooral deelnemers. Zingen gebeurt samen, de Bijbel wordt gelezen, een gebed uitgesproken. En dat met een doorsnee van (orthodox) christelijk Nederland, van reformatorisch tot evangelisch en van jong tot oud. Geweldig. Mijn jongste zoon zong uit volle borst mee. Minstens twee keer zo hard als hij de Psalmen meezingt in onze CGK.
Rijnsburgse scheuring Over die CGK gesproken: ‘s avonds las ik het nieuws over de groep kerken die op dezelfde zaterdag een bijeenkomst (‘algemene vergadering’) had belegd om zich los te scheuren van het kerkverband. 33 kerken vormen de harde kern, daaromheen bewegen er nog zo’n twintig die mogelijk de stap zetten. Ik moest er diep van zuchten.
Herhaaldelijk is eerder al vastgesteld dat de ‘Rijnsburgse’ beweging met het organiseren van een eigen kerkelijke structuur een kerkscheuring genoemd moet worden. Dat stellen alle kerkrechtgeleerden behalve mr. Pel, die de advocaat is van de Rijnsburggroep. Toch blijft ‘Rijnsburg’ stug spreken over ‘CGK blijven’. Brutaal noemt men zelfs de komende reguliere synode van de CGK ‘onwettig’. Het klinkt misschien grootmoedig dat men zegt hierover niet naar de rechter te willen stappen, maar men zal weten dat die zaak nooit gewonnen zal worden. Juridisch is dit namelijk allang uitgezocht. Alle mooi klinkende woorden kunnen niet verhullen dat hier een nieuwe scheur door het lichaam van Christus getrokken wordt. 33 kerken vormen in hun ogen samen de enige ware kerk, of in ieder geval de enige ware CGK. In hun wereldbeeld dwalen de anderen. Waarin een klein kerkverband telkens nog weer verrassend kleiner kan zijn.
De christelijke wereld is vol studenten die vol in de wind van secularisatie staan. En dan energie steken in een afscheiding, nu al maandenlang? Ik maak dit soort streven naar een zuivere kerk niet mee. Dat deed ik al niet, maar mijn ervaring afgelopen zaterdag onderstreepten nog eens dat wat anders nodig is. Ik had het dezelfde dag aan den lijve ondervonden: De christelijke wereld is vol studenten die vol in de wind van secularisatie staan, de samenleving vol van mensen die hulp nodig hebben, en christenen vinden elkaar steeds meer in gezamenlijke lofprijzing. En dan energie steken in een afscheiding, nu al maandenlang? De reden is niet dat de godheid van Christus wordt betwist of de Schrift geen gezag meer heeft, maar dat te veel geduld geoefend zou worden met kerken die afwijken van gemaakte afspraken. Het moest maar afgelopen zijn en er moest maar duidelijkheid komen, was de teneur van de Rijnsburgers de afgelopen tijd.
Wat mij betreft komt er inderdaad duidelijkheid. De vertegenwoordigers van de CGK (de gewone, de echte) schreven heldere taal: dit is een kerkscheuring. Nu komt het erop aan dat degenen die een eigen weg gaan ter wille van de duidelijkheid, ook even duidelijk wegblijven van de CGK-vergadertafels waar ze nog invloed wilden hebben. Laat het curatorium van de Theologische Universiteit Apeldoorn snel afscheid nemen van de Rijnsburgse predikanten. Als het zo principieel ligt, zullen die toch zelf wel opstappen? Of zullen ze blijven zitten om nog zo lang mogelijk zo veel mogelijk hun stempel te kunnen drukken op die kerken waarmee ze toch echt niet kunnen samenleven, behalve als er wat te halen valt? Laten degenen die om duidelijkheid riepen, nu zelf duidelijkheid scheppen door terug te treden uit deputaatschappen van een kerkverband waartoe ze niet meer behoren.
Kerken voor de keus Duidelijkheid zal ook gevraagd worden van gemeenten die als ‘waarnemer’ of ‘gast’ de Rijnsburgse vergadering hebben bijgewoond. Juist die gemeenten kunnen een hoge prijs gaan betalen. Zij voelen zich inhoudelijk met ‘Rijnsburg’ verwant en houden zich aan alle kerkelijke afspraken, maar willen zij zich ook afscheiden? Het is te hopen van niet, maar in die gemeenten wordt intern ongetwijfeld verschillend gedacht. Het zal toch niet gebeuren dat gemeenten, ook de zwakke en kleine, leden gaan verliezen, scheuren, of zelfs moeten ophouden te bestaan vanwege de druk die nu wordt uitgeoefend? Het ziet er helaas wel naar uit. Dat is een prijs die mogelijk betaald moet worden vanwege de ‘Rijnsburgse’ druk.
De kerk scheuren is zonde. Hoe kun je verbonden zijn met de kerk van overal en altijd als je steeds de kleinste gemene deler opzoekt? Voor kerkenraden van ‘waarnemers’ of ‘gasten’ heb ik een welgemeend advies: blijf alstublieft gewoon christelijk-gereformeerd en keer u af van ‘Rijnsburg’. Dat is werkelijk principieel: De kerk scheuren is namelijk zonde, en hoe kun je verbonden zijn met de kerk van overal en altijd als je steeds de kleinste gemene deler opzoekt? Praktisch lijkt het me ook wijs: leden blijven makkelijker waar ze zijn dan dat ze met iets nieuws meegaan (daarom doet ‘Rijnsburg’ ook zo wanhopig alsof men enkel de CGK voortzet). Het alternatief is een nieuw kerkverband dat geregeerd wordt door de harde lijn en waar plaatselijke afwijking van een landelijke afspraak snoeihard (‘duidelijk’) wordt afgestraft. Het is in feite het klimaat van het absolute dat voor een belangrijk deel de vroegere vrijgemaakte kerken bepaalde.
Lente of winter De 33 kerken beleefden zaterdag hun nieuwe lente: zij gaan een nieuw kerkelijk leven opbouwen. In het licht van de huidige situatie van de Nederlandse kerk en samenleving voelt het echter niet als lente, eerder als een nieuwe winter. Die bezorgt mij althans de koude rillingen, terwijl mijn hart afgelopen zaterdag toch drie keer was verwarmd.
Prof. dr. Arnold Huijgen is de huidige Theoloog der Nederlanden en hoogleraar dogmatiek aan de Protestantse Theologische Universiteit te Amsterdam. De inhoud van deze column vertegenwoordigt niet per definitie de mening van de redactie.
Dit artikel is je cadeau gedaan door Jeffrey Schipper. Word ook lid. of log in Meer Arnold Huijgen
Cultuurchristendom als bondgenoot? Wees gewaarschuwd Statenvertaling 2027 op komst: zegen of ballast? Tussen waarheid en liefde: Hoe uit je kritiek op een medechristen? Bekijk het dossier Arnold Huijgen Meer CGK
Wie hoort bij groep-Rijnsburg? Indeling van 55 CGK-gemeenten is zichtbaar Kerkscheuring CGK gaat na zaterdag nieuwe fase in: 'Feitelijk ontstaat nieuw kerkverband' CGK op een breekpunt: kerkorde wordt een struikelblok Bekijk het dossier CGK Deel dit artikel THUIS IN GELOOF
WORD ALS GEZIN LID Lees ook
Gesponsord Prachtige vakantiepark tegen de Oostenrijkse bergen Lees ook
Kerkscheuring CGK Nieuws Eerste landelijke vergadering van CGK-groep Rijnsburg: 55 kerken vertegenwoordigd Praat mee B Berend Hartman op 23 mrt. 2026 17:57 75 Jammer dat je je wat betreft de CGK zo in een kamp hebt laten trekken en je komt op mij ongenuanceerd en veroordelend over. Deze manier van uiten siert een theoloog (der Nederlanden) niet.
Beluister onze podcast
Of beluister op:
Trending Prof. dr. Willem J. Ouweneel 1 Column Begraven of cremeren: wat zegt de Bijbel? Ds. Henk Poot 2 Preekverslag De eindtijdboodschap van Henk Poot: "Ik ga je niet vertellen wie de antichrist is" Kerkscheuring CGK 3 Nieuws Wie hoort bij groep-Rijnsburg? Indeling van 55 CGK-gemeenten is zichtbaar Prof. dr. Arnold Huijgen 4 Opinie Lente in de kerk en winter in de CGK: lofzang en scheuring op één dag Wilkin van de Kamp 5 Video Waarom ons geweten volgens Wilkin van de Kamp een door God ingebouwde alarmcentrale is
Top Premium Dr. C. A. van der Sluijs 1 Opinie De kerk trouw blijven of afscheiding: wat is de juiste weg? Eddy 2 Interview Eddy ontworstelde zich aan 'giftige' kerk: "Ik was bang voor de voorganger" Joan 3 Interview Maken goede werken zalig en aanbidden katholie
