C2026-05

Skip to content NEWSLETTER Logo

MENU Politics & Governance

The Labour Party Is Playing With Fire Over Its Future and the Future of the Country Commentary 26th May 2026

Tony Blair

The Labour Party is playing with fire; or, more accurately, with its future, and that of the country.

I led the Labour Party for 13 years and through three general elections. It is a party largely of decent, well-meaning people who want the best for the country. Its mission is, as its 1994 rewritten constitution says, to ensure that “power, wealth and opportunity are in the hands of the many not the few” and it’s a perfectly noble one.

But I am afraid, like many progressive parties, it has an almost infinite capacity for self-delusion.

It won the 2024 election not by acclaim, but by being an acceptable (credit to Keir Starmer) default option to a Conservative government the country felt had behaved unacceptably.

However, partly because of the intellectual wasteland of the Corbyn years, it had no properly thought-through analysis of how the world was changing and what that meant for policy.

Wes Streeting is a huge political talent and Andy Burnham was an outstanding member of my government. But this leadership debate has an extraordinarily retro 20th-century feel to it. Like most politicians, they’re anxious to distance themselves from the ‘Westminster bubble’.

But Britain’s problem isn’t with a ‘Westminster’ bubble. It is with a ‘politics’ bubble.

The politics of the future may be better understood by those presently outside politics.

The world is turning on its axis and today’s politicians living in a 24/7 pressure cooker have barely time to recognise the turning let alone study it. These changes need long-term strategic thinking which is alien to the way most modern democracies function.

The government’s principal problem isn’t Keir’s personality. Or a failure to communicate ‘our achievements’. Or a need to assert more strongly Labour’s ‘values’.

It is because we don’t have a worked-out, coherent plan for the country in a fast-changing world and are in the wrong political position from which we can devise one and win a second term.

The government is governing from an essentially traditional Labour ‘soft left’ position, parked firmly in the party’s comfort zone.

Whether there is a leadership change or not is irrelevant if it doesn’t start with a policy debate. Are we really prioritising economic growth, essential not just for prosperity but for social justice, if there is a slew of policies we’re implementing which might restrict it? Does our economy need right now the goal of clean energy or cheap energy? How do we justify adding to the welfare bill when it is already ballooning, taxes are high and getting higher, and we’re told we have to increase defence spending to prepare for the possibility of war?

And is it right that we’re living through the 21st-century equivalent of the 19th-century Industrial Revolution and if so, are we remotely meeting the scale of that challenge? And what are the opportunities in areas like health and education for transformative change consequent on this revolution and the existential dangers of this revolution when, quite soon, someone sitting in their front room could hack into vital national infrastructure and bring it down?

Do we have a foreign policy which makes sense of a changing world order?

Trying to force the prime minister out before we know what policy direction we’re bringing in is not a serious way of conducting ourselves.

And so far, though of course these are very early days, we have a fight between a ‘modernising’ wing of the Labour Party appearing to advocate rejoining the EU (and now equalising capital gains and income tax, something rejected by successive governments for good reason); and the alternative which thinks the answer is moving even further left on taxes, spending and welfare, spun with a rehash of the far-left critique about nothing good coming out of the last ‘40 years’ of ‘neo-liberalism’, which presumably includes the last Labour government.

With the left position odds on to win.

It is one thing when in opposition to indulge this perennial delusion that when we lose seats to the right the country is really signalling it wants Labour to move left; it is dangerous to do it in government.

And no one was more passionately opposed to Brexit than I was, and the result of it was both predictable and predicted. But as I shall argue later in this essay, an approach for Britain to go back into a structured relationship with Europe needs to be handled with care and with strategy.

Just as Brexit was never the answer to Britain’s challenges back in 2016, reversing it isn’t the answer to the country’s far worse situation in 2026. Our relationship with Europe should be part of a comprehensive strategy for Britain’s future, and that doesn’t begin with Europe but here at home.

Unfortunately to the exam question: how do we win a second full term of government, the one answer which seems ruled out, is learning from the only time in the party’s 120-year history it has ever done so.

Governments which succeed don’t start with a personality contest. Or a political question – as in, how do we ‘save the country’ from Reform. They start with an idea, a project, a governing purpose, an analysis of what is wrong and a plan to put it right.

The challenge of democracy is not transparency, honesty or conspiracy theories about the hidden power of elites.

It is efficacy. It is the ability to get big things done. To have leaders who are not problem-managers but problem-solvers.

As John Adams – second president of the United States – once wrote: “Ballast is what I want; I totter with every breeze.”

This, not the absence of ‘better communications’ or of a ‘charismatic’ leader has been the defining problem of the government. Too often they seem to totter in the breeze. To lack ballast.

There are two epochal changes happening in the world today – one geopolitical, the other technological – and Britain is not prepared for either.

They require radical change in policy, system of government and politics.

The best political space from which this can be achieved is what I call the Radical Centre.

The centre – properly defined – is where you put policy first and politics last. So, you begin with the question: what is the right answer? And only once you have that do you engage in the political task of persuading people of it.

Britain is in a mess precisely because in recent years it has done the opposite.

Both main parties have gone off the rails by putting internal politics first and good policy second. Labour moving to the left after 2007 culminating in the absurdity of the Corbyn leadership. The Tories with Brexit.

Neither has fully recovered and ironically their failures have spawned new parties to their further left and right.

Yes, Britain needs radical change, but the difficulty (not just in Britain) is that too often the sensible people aren’t radical, and the radical people aren’t sensible.

The first epochal change is in the geopolitical order where America’s superpower status is now shared by China, in time to be joined by India. A sort of G2/3. These countries will be far ahead of whichever nation is in fourth place. By this calculation, everyone else including Britain is a middle power.

The second is the technology revolution led by developments in artificial intelligence, which will change everything. I mean everything. There is no point in debating whether this technological revolution is a good or bad thing. Just know it is a ‘thing’. In fact, it is ‘the thing’. It will displace jobs, though creating new ones, but no one yet knows the full consequence. Companies and countries will rise or fall on the back of it. It will revolutionise the private sector and should in time revolutionise public services and government. Yet people in most countries, including Britain, have no idea what is about to hit them.

This doesn’t obviate the need for immediate policies in familiar areas like immigration or taxation. But it will, in time, change even those.

Think of how Britain was in 1826 and how different it was in 1926. And then in 2026. This is the scale of change but in dramatically faster time.

Governments – any government – must find their place in this new world.

In foreign policy, it means finding the alliances necessary to do collectively what countries – other than the G2/3 – cannot do alone.

For domestic policy, governments must address what it means to govern in the age of AI.

The New World Order Politics – at an international level – has always been primarily about power. It doesn’t mean values are irrelevant. On the contrary. But protection of those values also requires power. Because powerful nations have a habit of getting what they want. And less powerful nations don’t.

What is power derived from? From the strength of a country’s economy and the strength of its military capacity.

Those attributes made Britain the world’s greatest power in the 19th century and it is what sustains America’s power today. And why China, with the world’s second-largest economy and military, is the other superpower.

America allied itself to Europe in the 20th century to fight two world wars alongside us, and that alliance continued after the second world war in opposition to communism.

Today the USA and Europe including Britain share markets, a military alliance within NATO and democratic values. That is the rationale behind what we call the transatlantic alliance.

But it has always been an unequal partnership. America is much more powerful than any single allied country, is the dominant force and therefore is the ‘shot-caller’.

This has been true at least for the last half-century. Most American presidents have been too polite to say this; but they always thought it and more important, acted on it.

That is why I don’t believe with

Goed om te zien dat u mogelijk anderen inspireert met onze journalistieke content. We vragen u enkel voor persoonlijk gebruik onze content te kopiëren, om geen inbreuk te maken op onze Algemene Voorwaarden. Vraag anders naar onze bedrijfslicenties via [email protected]

Het Financieele Dagblad Open in Google Play Store Bekijk

24 mei 06:00 Renteaftrek maximaal dertig jaar: makkelijker kunnen we het niet maken

Laurens BerentsenMartine Wolzak Huizenkopers mogen er niet langer dan dertig jaar gebruik van maken, en aflossen is een voorwaarde. Die regels voor de hypotheekrenteaftrek zijn algemeen bekend. Toch komen mensen in de problemen. Soms al voor de dertig jaar erop zitten.

Sinds 2001 mag een huizenkoper over zijn of haar hele leven niet meer dan dertig jaar hypotheekrente van het inkomen aftrekken. Foto: Laurens van Putten/ANP In het kort Strenge regels rond de maximale dertig jaar renteaftrek leiden nu al tot missers. Hypotheekadviseurs waarschuwen voor toenemende problemen. Economen vinden dat huiseigenaren zelf moeten bewijzen recht op aftrek te hebben, terwijl VEH juist versoepeling wil. Een – niet bij naam genoemd – stel koopt in 2018 een nieuwe woning. Op advies van hun hypotheekadviseur sluiten zij een nieuwe hypotheek af. De oude, die pas vijf jaar liep, wordt afgelost. De looptijd van de nieuwe hypotheek is dertig jaar en zij lossen daar maandelijks op af.

Op het eerste gezicht voldoen de twee daarmee aan de in deze eeuw ingevoerde nieuwe voorwaarden voor hypotheekrenteaftrek. Toch gaat het mis, blijkt uit een recente uitspraak in het register van het Klachteninstituut Financiële Dienstverlening (Kifid). De nieuwe hypotheek voldoet niet en het stel verliest over meerdere jaren de aftrek.

Om gebruik te maken van aftrek had de nieuwe hypotheek niet weer een looptijd van dertig jaar mogen krijgen. De adviseur had voor het nog openstaande bedrag van de oude lening een apart leningdeel moeten adviseren, met een looptijd van 25 jaar. Er was immers al vijf jaar verbruikt.

Geclaimde schade: €18.550.

Bak ellende Banken, hypotheekadviseurs en de Belastingdienst waarschuwen al een aantal jaren dat de regels rondom de hypotheekrenteaftrek te ingewikkeld, niet handhaafbaar en niet uitvoerbaar zijn. Dat dit nu al voor problemen zorgt en dat die de komende jaren alleen maar groter zullen worden. ‘Er komt een bak ellende op ons af’, zegt Martin Hagedoorn van De Hypotheekshop.

Inmiddels ligt er een stapel alarmerende rapporten. Met name het in 2001 ingevoerde maximum van dertig jaar waarin mensen gebruik mogen maken van renteaftrek en de in 2013 daar bovenop gekomen eis dat een hypotheek binnen dertig jaar moet worden afgelost, knellen.

Ambtenaren van Financiën herhaalden die waarschuwing eerder deze maand, met een reeks suggesties om het op te lossen. Hun eigen minister van Financiën, Eelco Heinen (VVD) ziet het probleem echter niet. Als mensen hun aangifte maar netjes invullen, is er volgens hem niks aan de hand. Of in de woorden van VVD-partijleider en vicepremier Dilan Yesilgöz: ‘Een huizenbezitter is geen crimineel.’

Grootste zorg aflossingvrij De grootste zorg gaat in eerste instantie uit naar de groep die voor 2013 een eerste hypotheek afsloot. Dat waren bijna altijd volledig aflossingsvrije hypotheken, of spaar- en beleggingshypotheken. Eind jaren negentig konden huizenkopers nog de volledige aankoopsom van een huis – en vaak meer – financieren met een hypotheek waar niet op werd afgelost.

De rente kon in principe levenslang worden afgetrokken. De kosten voor de schatkist dreigden daardoor te exploderen. In 2001 is daarom ingevoerd dat een huizenkoper over zijn of haar hele leven niet meer dan dertig jaar hypotheekrente van het inkomen mag aftrekken.

Na de kredietcrisis van 2008 kwam daar bovenop dat een hypotheek stapsgewijs binnen dertig jaar afgelost moest worden, annuïtair of lineair. Door de crisis daalden huizenprijzen in Nederland met meer dan 20%. Huizenkopers die meer dan aankoopsom hadden geleend en niets hadden afgelost kwamen fors ‘onder water te staan’. De verplichte aflossing moest de huizenkoper beschermen – en beperkte de kosten van de renteaftrek voor de overheid.

Wie voor 2013 een hypotheek afsloot hoeft nog niet aan de aflossingseis te voldoen. Financiën schat dat voor circa 40% van die hypotheken in 2031 de dertig jaar erop zit. Als er niet wordt afgelost, valt de hypotheekschuld vervolgens in box 3: inkomen uit sparen en beleggen. De rest zal moeten kunnen aantonen nog geen dertig jaar aftrek te hebben gehad.

De banken, adviseurs en ambtenaren van Financiën voorzien dat veel mensen dat niet kunnen, omdat zij aangiftes en hypotheekgegevens van begin deze eeuw niet hebben bewaard, en registratie in het Kadaster niet overeenkomt met daadwerkelijke hypotheken. Het is bovendien extra lastig om te bewijzen dat je géén gebruik hebt gemaakt van aftrek. Lukt het bewijzen niet, dan gaat hun schuld ook naar box 3. Voor mensen met veel vermogen kan dat een voordeel zijn, want de schuld mag daarvan afgetrokken worden. Die vlieger gaat volgens Financiën echter in de meeste gevallen niet op.

Voorkom terugvorderen aftrek De nieuwe aflossingseis brengt ‘ook de nodige complexiteit met zich mee’, waarschuwt het rapport van Financiën. Zo zijn er voor tientallen miljarden aan aflossingsvrije hypotheken die nog onder het oude regime vielen, omgezet naar annuïtaire hypotheken. Maar dan is er geen recht op aftrek over de volledige dertig jaar: de jaren dat de huizenbezitter rente aftrok voor de aflossingsvrije hypotheek moeten daarvan worden afgetrokken. Ook bij een overstap van de ene naar de andere annuïtaire hypotheek is dat het geval, en dat kan nu al problemen opleveren: ‘In de praktijk gaat dit niet altijd goed.’ Zie het stel dat bij het Kifid terechtkwam. Ook deze lening valt dan per direct in box 3, tot de hypotheek is aangepast.

Zowel Kifid, als banken, de Belastingdienst en hypotheekadviseurs kunnen niet zeggen hoe vaak er al hypotheekrenteaftrek wordt teruggevorderd. Bij controles op de aftrek corrigeert de fiscus volgens een woordvoerder een op duizend aangiftes, zowel in het voordeel als het nadeel van de aangever. Dat terugvorderingen voorkomen, zoals bij bovenstaand stel, illustreert volgens de Nederlandse Vereniging van Banken wel ‘hoe complex’ de huidige regels zijn voor consumenten.

‘Klanten begrijpen er vaak maar weinig van’, zegt ook Martin Hagedoorn van De Hypotheekshop. ‘Die gaan straks fouten maken bij hun aangifte. Laten we alsjeblieft voorkomen dat mensen te veel betaalde aftrek moeten gaan terugbetalen. Dat kan zo om een miljoen woningbezitters gaan.’ Daarnaast is hij bang dat banken uit angst voor overkreditering óók gaan vragen dat een huizenkoper aantoont nog recht te hebben op aftrek. Zo niet, dan valt de hypotheek lager uit. De AFM waarschuwt hier al voor.

Huizenkoper moet bewijzen Maar Peter Kavelaars, hoogleraar fiscale economie aan de Erasmus Universiteit, en Arjan Lejour, hoogleraar belastingen en overheidsfinanciën aan Tilburg University en onderzoeker bij het Centraal Planbureau, zetten vraagtekens bij de zorgen over het aflopen van de dertigjaarstermijn. Zij vinden dat huiseigenaren zelf moeten aantonen dat zij recht hebben op hypotheekrenteaftrek, net als bij alle andere aftrekposten. De lijn van minister Heinen dus, ‘netjes invullen’. Dat dient ook vanaf 1 januari 2031 zo te blijven, aldus beide hoogleraren, die daarbij aangeven dat zij deze aftrek het liefst helemaal zien verdwijnen. Daarin verschillen zij dan wel weer van de VVD-bewindsman.

‘Ik vraag me af of het probleem niet groter wordt gemaakt dan het is’, zegt Kavelaars. ‘Als je leningen afsluit heb je daar contracten van liggen waarmee je kunt onderbouwen dat je kosten mag aftrekken. De bewijslast ligt bij de belastingplichtige en daar moet die blijven.’

Lejour wijst erop dat de beperking van de hypotheekrenteaftrek tot dertig jaar sinds 2001 bekend is. Belastingplichtigen behoren dat te weten, zegt hij, en moeten dus administratie goed bewaren. Hij erkent dat het lastiger is om te bewijzen dat je géén aftrek hebt gehad. Daarom kan Lejour zich wel voorstellen dat de fiscus bij navraag en controle van belastingplichtigen een zekere coulance betracht.

Woningbezitter slachtoffer De Vereniging Eigen Huis (VEH) meent daarentegen dat er deze keer juist wel goede redenen zijn om de bewijslast voor belastingplichtigen los te laten. Volgens de belangenorganisatie is het voor veel huiseigenaren ondoenlijk om dertig jaar lang alle gegevens bij te houden en te bewaren. De overheid heeft daar zelf aan bijgedragen, aldus een woordvoerder, omdat die gaandeweg de regels voor de aftrek heeft veranderd. Maar als de Belastingdienst niet meer handhaaft, kan het aantal (onbedoeld) foute aangiftes flink oplopen.

De VEH heeft geen pasklare oplossing voor het aflopen van de dertigjaarstermijn. Maar wel een duidelijk uitgangspunt, zegt de woordvoerder: ‘Woningbezitters die vanaf 2031 nog recht hebben op hypotheekrenteaftrek mogen niet het slachtoffer worden van het feit dat zij sinds 2001 zijn overvraagd.’

En het stel dat bijna €20.000 misliep? Het Kifid wees hun claim af, omdat het bedrijf dat het advies gaf niet meer bestaat. Of de Belastingdienst coulance betracht voor de twee, vermeldt de uitspraak van eind vorige jaar niet. ‘Het fiscale aspect is nog niet afgewikkeld.’

Boxhoppen met de renteaftrek Hoogleraar fiscale economie Edwin Heithuis (UvA) vindt het verstrijken van de 30-jaarstermijn over vijf jaar ‘helemaal geen probleem’. Rente die vanaf dat moment niet meer in box 1 van de inkomstenbelasting mag worden afgetrokken, belandt dan namelijk automatisch in box 3 van diezelfde belasting, legt hij uit. Met de beoogde wetswijziging voor de belasting op inkomen uit sparen en beleggen per 2028 mag vanaf dat jaar in die box alle betaalde rente worden afgetrokken van het te belasten rendement. ‘Het enige wat er dus gebeurt na afloop van die dertig jaar, is dat de renteaftrek verschuift van box

Skip to Content

Logo Masterclasses Geschiedenis Reizen Wetenschap Premium-verhalen TV-gids Abonneren inloggen National Geographic Premium Logo prediker en genezer morris cerullo in de apollohal te amsterdam Behrens, Herbert F. / Anefo / Publiek Domein GeschiedenisReligie De pinksterbeweging kwam begin 1900 naar Europa en werd ‘godsdienstwaanzin’ genoemd Tienduizenden bezoeken jaarlijks Opwekking, maar de oorsprong van de pinksterbeweging ligt in een opzienbarende opwekking in 1906.

tekst Roeliene BosGepubliceerd op: 23/05/2026 Tienduizenden christenen komen ieder pinksterweekend samen op het festivalterrein in Biddinghuizen. Tijdens de pinksterconferentie Opwekking wordt er gezongen, gebeden en krijgen zieke mensen de handen opgelegd. Een belangrijk kenmerk van de pinksterbeweging is het spreken in tongen. Dit is het uitstoten van onverstaanbare klanken, die volgens de aanhangers het bewijs vormen dat de spreker vervuld is van de Heilige Geest.

Advertentie - Lees hieronder verder

De opwekking in Azusa Street In 1906 gebeurden soortgelijke dingen in Azusa Street in Los Angeles – een gebeurtenis die nu te boek staat als de Azusa Street Revival, het begin van de pinksterbeweging. Mensen raakten in trance, schreeuwden en vielen wenend op de grond.

Wat is tongentaal of klanktaal?

Binnen enkele jaren sloeg de pinksterbeweging over naar Europa. De kritiek op deze ‘tongensprekers’ was niet mals. Het Algemeen Handelsblad sprak in 1913 zelfs over ‘godsdienstwaanzin’.

De pinksterbeweging bereikt Europa ‘Twee groote zalen waren overvol. De opwekking had den hoogsten graad bereikt. Er werd met vuur gebeden en gezongen, geweend en gelachen; alle zenuwen waren gespannen,’ schreef De nieuwe courant in 1911. In de Noorse hoofdstad Oslo (toen nog Christiania genaamd) vond dat jaar de eerste ‘internationale tongenconferentie’ plaats.

Publiek Domein Deze foto is genomen in 1907, toen de Azusa Street Revival in volle gang was. ‘Apostolic Faith Gospel Mission’ staat er op de zijkant van het gebouw. Advertentie - Lees hieronder verder

Bezoekers uit onder meer Engeland, Duitsland en Finland waren op het congres afgekomen en vertoonden gedrag dat op zijn minst opmerkelijk te noemen is: ‘Velen kwamen in vervoering en spraken in tongen, zinnelooze klanken, als b.v. Soli la soli soli da soli la la, die evenwel beschouwd werden als een bewijs van de tegenwoordigheid des geestes. De een zei dat hij Jezus zag, een ander hoorde in de lucht bazuinen,’ aldus De nieuwe courant.

Het evenement was georganiseerd door de Noors-Britse prediker Thomas Ball Barratt (1862-1940). Hij was tijdens een bezoek aan New York in vervoering geraakt door de pinksterbeweging (zie het kader hieronder) en bracht deze in december 1906 naar zijn thuisland Noorwegen. Vanuit daar verspreidde deze zich als een olievlek over de rest van Europa.

De Asuza Street Revival in Los Angeles

‘Godsdienstwaanzin’ De kritiek op de ‘tongensprekers’, zoals ze in de kranten worden genoemd, was niet mals. Het Algemeen Handelsblad berichtte in 1913 over de opwekking in het dorp Sydow in het Duitse Pommeren, en noemde het ‘godsdienstwaanzin’. Leden van de pinksterbeweging zouden daar de vreemdste dingen doen.

Advertentie - Lees hieronder verder

Wil je niets missen? Volg National Geographic op Google Discover en voeg toe als voorkeursbron om onze verhalen vaker te zien in je Google-feed! ‘Een boer wil zijn varkens niet slachten, daar de geesten hem hebben voorspeld dat Jezus zal komen om hem daarbij te helpen. (…) Zij [de aanhangers] pogen door urenlang op de knieën te liggen bidden, in verbinding te komen met de Heilige Geest. Het schijnt dat deze ziekte zich daar voortdurend uitbreidt, want er worden dagelijks bekeerlingen gemaakt.’

Volgens De nieuwe courant hadden er in Noorwegen zelfs een paar moorden plaatsgevonden. ‘Men heeft namelijk getracht uit oude menschen, die niet gelooven wilden, door slaan den duivel te verdrijven, doch dit duurde zoo lang, tot de menschen doodgeslagen waren. Hoe lang deze dwaasheid nog zal voortduren weet men niet.’

Zendelingen verspreiden het geloof Ondanks alle controverse bleef de pinksterbeweging groeien. En hard ook. Er lag een grote nadruk op missiewerk en leden trokken heel de wereld over om anderen te overtuigen van de ‘gaven van de Geest’.

De eerste Nederlandse zendeling was Arie Kok, die in 1904 in Wales ‘een geestelijke opwekking’ had ervaren. ‘Geheel ongedacht en onverwacht viel de Heilige Geest op ons. Ik zal niet trachten te beschrijven, hoe het kwam en hoe het ging. Woorden zijn niet in staat uit te drukken, wat men ervaart in zulk een heilige ure,’ zo quote dagblad De Nederlander zijn brief in 1916.

Advertentie - Lees hieronder verder

Van kleine kerken naar massabijeenkomsten In 1916 bevonden zich in Nederland nog zeven pinksterkerken: in Amsterdam, Haarlem, Terschelling, Sneek, Delfzijl, Utrecht en Bussum. Eind jaren vijftig maakte de beweging een groeispurt door, nadat de Amerikaanse evangelist en gebedsgenezer Thomas Lee Osborn predikte op het Malieveld in Den Haag.

Daar kwamen 120.000 mensen op af. De NCRV maakte een reportage van zijn optreden en in de jaren erna ontstonden honderden verschillende pinksterkerken.

Een beweging die blijft groeien En de pinksterbeweging leeft nog steeds. Sterker nog: hij groeit. Cees van der Laan, emeritus hoogleraar pentecostalisme aan de Vrije Universiteit in Amsterdam, vertelde in 2019 aan De Volkskrant dat het aantal leden was gegroeid van 120.000 in 2007 naar 150.000 in 2019. Ook de populariteit van een festival als Opwekking laat zien dat deze van origine Amerikaanse stroming voorlopig nergens heengaat.

Meer ontdekken over religie? Lees ook de National Geographic-special Op zoek naar God.

Headshot of Roeliene Bos Roeliene Bos Editor Roeliene werkt als editor voor National Geographic. Daarnaast levert ze als wetenschapsjournalist bijdragen aan onder meer Quest en KIJK Magazine. Ze is dol op reizen, godsdienstgeschiedenis en een stevige wandeling. Meer van National Geographic

Play videoVideo poster Religie magdala Heeft Jezus echt bestaan? Bewijs uit Magdala

een mozaiek van jezus christus National Geographic Premium Heeft Jezus echt bestaan? Dit zeggen historici

een luchtfoto van kafarnaum in galilea National Geographic Premium Heeft Jezus echt bestaan? Bewijs uit Kafarnaüm

schilderij jezus slaapt bij zijn moeder sassoferrato National Geographic Premium Wie was de echte Maria, de moeder van Jezus?

Advertentie - Lees hieronder verder

heilig grafkerk jruzalem Heeft Jezus echt bestaan? Bewijs uit Jeruzalem

de geboortekerk in bethlehem Heeft Jezus echt bestaan? Bewijs in Betlehem

paasvuren De oorsprong van Pasen en onze paastradities

de kruisiging van jezus 10 tegenstrijdigheden in het paasverhaal

pontius pilatus wast zijn handen in onschuld Wat weten we over Pontius Pilatus?

de judaskus Waarom werd Jezus verraden door Judas Iskariot?

een illustratie van twee monniken National Geographic Premium Leefden monniken in de Middeleeuwen echt zo vroom?

de abdij van egmond National Geographic Premium Waarom Nederland pas laat kloosters kreeg

Advertentie - Lees hieronder verder

Logo x youtube facebook instagram Masterclasses Geschiedenis Reizen Wetenschap Premium-verhalen TV-gids Abonneren Contact Klantenservice Adverteren Hearst Netherlands - National Geographic, Onderdeel van Hearst Netherlands National Geographic, Onderdeel van Hearst Netherlands

National Geographic participeert in diverse affiliate marketing programma's, dat houdt in dat National Geographic commissies ontvangt voor aankopen middels links van retailers.

PrivacyverklaringCookiebeleidSitemap Cookies Keuzes