C2026-06

America Abroad America Abroad

Read distraction-free on Substack Are We Better Off Than Before the War? The US and Iran are close to a deal ending their war. That's good. But are we better off now than before the war? Ivo Daalder May 24, 2026

21

7

7

NASA Earth Observatory. Astronaut photograph ISS063-E-81262, taken from the International Space Station, August 31, 2020. No way.

Even with the conclusion of a deal, which could happen any moment now, the Iran War was a strategic disaster of historic proportions. That conclusion stands so long as the Iranian regime remains in power, effectively controls access to the Strait of Hormuz, and retains its nuclear ambitions, know-how, and capabilities. The pending deal changes none of that.

Type your email... Subscribe Axios and other media this morning report on the likely contours of the US-Iran deal that both sides say will likely be concluded today. According to Barak Ravid, who is unusually well-sourced, the main elements of the deal would be a memorandum of understanding to end the war. It would last 60 days and could be extended by mutual consent. During these 60 days,

Iran would allow full access to shipping through the Strait of Hormuz and agree not to charge tolls.

The US would lift its blockade of Iranian shipping and allow Iran to sell oil on the open market.

The end of the war would extend to Lebanon.

Iran would commit not to develop nuclear weapons and agree to negotiate over halting enrichment and the disposal of its stockpile of enriched uranium.

The US would negotiate the lifting of sanctions and unfreezing of Iranian assets, though final decisions would be linked to Iran’s nuclear commitments.

According to several reports, Iran has given the United States verbal assurances that it would be willing to freeze its enrichment, though for less than the 20 years Trump has indicated he would find acceptable. Tehran has also suggested that it would be willing to dilute and possibly remove the uranium stockpile that it enriched above 20 percent.

Worst Deal Ever? In announcing his decision to abandon the 2015 Iran nuclear deal, Trump in 2018 called it the “worst deal ever.” It was no such thing—and as I argued here a few days ago, had it remained in force, Iran today would be sitting on just 300kg of uranium enriched up to 3.67%—not 8,500kg of uranium with large parts of it enriched to 20% and even 60%.

Although this deal to end the war may not be the worst deal ever, it is a clear admission by Trump that the war was a mistake that has left everyone—not least the United States and its erstwhile allies—worse off. Consider:

Shipping through the Strait has been disrupted for almost three months and will take months to return to normal, even with this deal. Prior to the war, shipping occurred without any thought or fear of disruption.

Iran will be allowed to sell oil on the open market, something it was prohibited from doing before the war. And it will benefit from higher oil prices that were caused by the war and no longer need to sell its oil at a steep discount to sanction-breakers like China.

While Iran agreed not to charge tolls for 60 days, it retains effective control of the Strait and may insist on a tolling regime as the price for a nuclear agreement.

Iran’s commitment not to develop nuclear weapons—apparently the only firm nuclear-related commitment in the MOU—is nothing new and existed prior to the war. If anything, the war has created a much greater incentive for Tehran to abandon that commitment in the future.

Iran’s apparent verbal commitments on enrichment and the disposition of its stockpile are meaningless. And while the US commits to keep its military forces in the region for the next 60 days, every day without military strikes makes its resumption less, not more likely.

Strategic Folly Meanwhile, the larger strategic consequences of the war remain:

The Iranian regime now in power is more hardline and less interested in limiting its power or meeting the needs of the Iranian people than any other regime that has ruled since the 1979 Islamic Revolution.

Iran has discovered that controlling access to the Persian Gulf and its resources provides real leverage over the global economy—that won’t change.

America’s relations with Gulf allies, most of whom opposed Trump’s decision to go to war, have been severely weakened. Iran retains the capacity to attack them and their energy resources and the US can do nothing about it.

Israel, meanwhile, is learning that Trump will ignore its interests if they clash with his own.

America's NATO allies now know that Washington is an unreliable ally — one willing to punish its closest partners with tariffs and troop withdrawals out of sheer petulance.

China has learned a lot about how the US military fights and now knows that America’s industrial base is unable to sustain a major conflict for long. It also sees the US bogged down in the Middle East—at the expense of its presence and capabilities in the Indo-Pacific.

Russia has made millions on energy sales precisely at a time when its economy was running into trouble. And it knows it can count on Trump to lift oil and perhaps other sanctions, while doing nothing to limit its fight with Ukraine.

How to Lose a War The Iran War has been a disaster. Trump, no doubt, will boast that he is the only president who could have gotten this amazing win. Few will believe him.

Unless the pending deal has terms that are fundamentally different from what has been reported by US sources, Trump’s acceptance is an effective admission that he lost the war.

America Abroad is a reader-supported publication. To receive new posts and support my work, consider becoming a free or paid subscriber.

Type your email... Subscribe 21 Likes ∙ 7 Restacks Discussion about this post Write a comment... Robert Kapp 24 mei

Fine piece, Ivo, but it makes no mention of US military presumptions, assumptions, experiences, and failures/disappointments. This is Shock and Awe Redux, and someone needs to discuss it at length. Who said what to whom throughout the US security community, especially within DoD and between DoD and the White House? What are we loking at here: another example of failure of strategic bombing (repeating the lesson of WWII stratbombing survey)? Intel failure? Political suppression of competent mil/intel analysis? This must not go unexamined, especially given the loss of US military lives and the massive losses of US military equipment plus the revelations of supply chain inadequacies. RAK

Like (2) Reply Share 2 replies by Ivo Daalder and others DIANA RAMSAY 24 mei

Good that you pointed out one of the real problems with Iran's capability to develop nuclear weapons. Even if all enriched uranium goes away they still have the science and knowledge to recreate their nuclear program. I would like the news outlets to make this point which I believe most Americans have not been clued into.

Like (1) Reply Share 5 more comments...

America’s Strategic Alliance with Denmark and NATO A statement by 14 former officials in Democratic and Republican Administrations—including four NATO Ambassadors, 3 Assistant Secretaries of State for… Jan 9 • Ivo Daalder

75

6

38

The Consequences of Taking Greenland Trump is determined to make Greenland part of the United States. The consequences for the United States—and the world—will be severe Jan 7 • Ivo Daalder

128

34

38

Is This the End of NATO? The disputes over the Iran War are unprecedented in NATO's 77-year history. It threatens not just the cohesion, but the very foundation of the Alliance… Apr 1 • Ivo Daalder

41

5

8

Ready for more? Type your email... Subscribe © 2026 Ivo Daalder · Privacy ∙ Terms ∙ Collection notice Start your Substack Get the app Substack is the home for great culture

EU zet druk op Sierra Leone om Bolle Jos uit te leverenin Breda Vandaag om 05:28 • Aangepast vandaag om 10:25 Foto: Bolle Jos tijdens een kerkdienst in Sierra Leone.

De Europese Unie gaat zich actief mengen in de poging om drugsbaron 'Bolle Jos' Leijdekkers uit Sierra Leone weg te krijgen. De kwestie wordt deze week zelfs besproken tijdens een EU-top in Brussel.

De totale celstraf voor de crimineel loopt inmiddels op tot 81 jaar in Nederland en België. Beide landen willen dat de EU zijn schaal inzet om Sierra Leone, waar de Bredanaar zich heeft verschanst in kringen van de president, onder druk te zetten om mee te werken aan uitlevering. Dit kan door bijvoorbeeld EU-begrotingssteun voor het West-Afrikaanse land op te schorten.

Voor Nederland en België dient zich tijdens de EU-top, donderdag en vrijdag in Brussel, een uitgelezen kans aan om deze wens in vervulling te laten gaan, is te lezen in De Telegraaf. De 27 staatshoofden en regeringsleiders gaan zich voor het eerst in de geschiedenis gezamenlijk buigen over de drugsproblematiek in Europa.

Ga direct naar inhoud Europa is terug bij 1952

column In Europa

Caroline de Gruyter Gepubliceerd op 12 juni 2026 om 18:00 Leestijd 2 minuten

Caroline de Gruyter schrijft wekelijks over politiek en Europa. Het fiasco van het Frans-Duitse gevechtsvliegtuig, het Future Combat Air System (FCAS), was deze week nog maar net bekend of het regende al gitzwarte analyses. Het was een blamage voor de Europese soevereiniteit. Een deuk in de zogenoemde strategische autonomie. Europeanen waren weer te verdeeld om een gezamenlijke defensie op te tuigen.

Dat klopt allemaal. Maar juist doordat dit project is geklapt, is er ook een kans dat een meer Europese defensie nu wél van de grond komt.

FCAS, waaraan ook Spanje meedeed, liep voornamelijk vast om één reden: het Franse bedrijf Dassault Aviation trok de leiding naar zich toe en liet de Duitsers er amper bij. Dassault wilde het werk zelf doen, hield know-how voor zichzelf en weigerde intellectueel eigendom (IE) en patenten te delen met het Airbus Defence & Space. Puur industrieel nationalisme, dat uit de hand liep omdat er geen Europese regeling bestaat voor de werkverdeling bij zulke projecten en, minstens zo belangrijk, voor de verdeling van toekomstige (ook niet-militaire) opbrengsten van know-how en IE. En als er geen regeling is, gaat degene met de grootste spierballen er met de buit vandoor. Dat geldt voor banken, voor farmaceuten, voor elke sector. Het FCAS-debacle laat zien dat er nu Europese regels voor de defensie-industrie moeten komen.

Europese landen en bedrijven tuigen koortsachtig gemeenschappelijke defensieprojecten op. Dat moet, vanwege de Russische dreiging en de Amerikaanse terugtrekking uit Europa. Frankrijk, Duitsland, Italië en Spanje werken aan een Eurodrone. Meerdere landen bouwen een ruimteschild of helpen Oekraïne. Met EU-subsidie kopen kleinere landen samen wapens, bij elkaar. Alles gaat razendsnel. Er zijn astronomische bedragen mee gemoeid: iedereen heeft lang op defensie bezuinigd en komt van onder nul. Zoveel bedrijvigheid schept kansen, maar het gevaar is dat het een zooitje wordt en dat de grootste bedrijven, gedekt door nationale regeringen, de rest de tent uit ellebogen.

Als Frankrijk en Duitsland nu hun defensie weer nationaal opbouwen, komt Europa full circle Dit is wat er misging met het Frans-Duitse gevechtsvliegtuig. Beide landen hebben machtige wapenfabrikanten die beslissingen van politieke leiders om meer Europees te doen gewoon negeren. President Macron wilde van FCAS een symbolische Frans-Duitse coproductie maken, maar Dassault monopoliseerde alles en de Duitsers – die de helft betaalden – kregen er genoeg van.

Dit gaat heel Europa aan, want dit zijn de twee landen die altijd hebben gevochten om dominantie op het continent. Niet voor niets begon de Europese integratie in 1952 met de Europese Gemeenschap van Kolen en Staal (EGKS): door de Franse en Duitse oorlogsindustrie onder supranationaal gezag te plaatsen, wilde men een derde wereldoorlog voorkomen. Als Frankrijk en Duitsland nu hun defensie weer nationaal opbouwen, komt Europa full circle. Het op elkaar afstemmen van nationale oorlogsmachinerieën zorgde voor tachtig jaar vrede. Als Europese landen binnenkort voor het eerst sinds lange tijd weer oorlog kunnen voeren tegen elkaar, staat hen maar één ding te doen: nationale oorlogsindustrieën opnieuw onder supranationaal gezag plaatsen, of tenminste regels maken die echte Europese samenwerking garanderen. Europa is terug bij 1952.

Dat betekent niet dat defensie niet nationaal kan zijn. Landen kunnen hun eigen ding doen. Zolang ze wapens bij elkaar bestellen op een goed-gereguleerde EU-defensiemarkt en aankopen coördineren (om elkaar te kunnen helpen met compatibele wapensystemen), is er weinig aan de hand. Kleinere landen doen dat allang, en steeds meer. De problemen beginnen als Duitsland alleen bestellingen plaatst bij Duitse fabrieken en Frankrijk bij Franse fabrieken, zoals nu, en zij elkaars producten weren. Opnieuw beuken deze twee staten op elkaar in om hun nationale industrie te beschermen, waardoor militair-politieke rivaliteit kan escaleren. Precies wat er vroeger altijd misging – tot de EGKS er paal en perk aan stelde.

Heeft Duitsland van de FCAS-episode geleerd? De uitspraak van Airbus-baas Michael Schoellhorn dat „de Duitse industrie nu centraal moet staan” in Europa suggereert van niet. Als de regering in Berlijn verstandig is, knijpt het deze wraakzucht af en pusht het voor een Europese regeling voor de verdeling van werk en IE bij defensieprojecten. Nederland moet dat steunen.

Alleen als dat gebeurt, kunnen Europeanen zeggen dat ze iets van de geschiedenis hebben geleerd.

Geef cadeau

Deel

Mail de redactie

Ga direct naar inhoud Europa is terug bij 1952

column In Europa

Caroline de Gruyter Gepubliceerd op 12 juni 2026 om 18:00 Leestijd 2 minuten

Caroline de Gruyter schrijft wekelijks over politiek en Europa. Het fiasco van het Frans-Duitse gevechtsvliegtuig, het Future Combat Air System (FCAS), was deze week nog maar net bekend of het regende al gitzwarte analyses. Het was een blamage voor de Europese soevereiniteit. Een deuk in de zogenoemde strategische autonomie. Europeanen waren weer te verdeeld om een gezamenlijke defensie op te tuigen.

Dat klopt allemaal. Maar juist doordat dit project is geklapt, is er ook een kans dat een meer Europese defensie nu wél van de grond komt.

FCAS, waaraan ook Spanje meedeed, liep voornamelijk vast om één reden: het Franse bedrijf Dassault Aviation trok de leiding naar zich toe en liet de Duitsers er amper bij. Dassault wilde het werk zelf doen, hield know-how voor zichzelf en weigerde intellectueel eigendom (IE) en patenten te delen met het Airbus Defence & Space. Puur industrieel nationalisme, dat uit de hand liep omdat er geen Europese regeling bestaat voor de werkverdeling bij zulke projecten en, minstens zo belangrijk, voor de verdeling van toekomstige (ook niet-militaire) opbrengsten van know-how en IE. En als er geen regeling is, gaat degene met de grootste spierballen er met de buit vandoor. Dat geldt voor banken, voor farmaceuten, voor elke sector. Het FCAS-debacle laat zien dat er nu Europese regels voor de defensie-industrie moeten komen.

Europese landen en bedrijven tuigen koortsachtig gemeenschappelijke defensieprojecten op. Dat moet, vanwege de Russische dreiging en de Amerikaanse terugtrekking uit Europa. Frankrijk, Duitsland, Italië en Spanje werken aan een Eurodrone. Meerdere landen bouwen een ruimteschild of helpen Oekraïne. Met EU-subsidie kopen kleinere landen samen wapens, bij elkaar. Alles gaat razendsnel. Er zijn astronomische bedragen mee gemoeid: iedereen heeft lang op defensie bezuinigd en komt van onder nul. Zoveel bedrijvigheid schept kansen, maar het gevaar is dat het een zooitje wordt en dat de grootste bedrijven, gedekt door nationale regeringen, de rest de tent uit ellebogen.

Als Frankrijk en Duitsland nu hun defensie weer nationaal opbouwen, komt Europa full circle Dit is wat er misging met het Frans-Duitse gevechtsvliegtuig. Beide landen hebben machtige wapenfabrikanten die beslissingen van politieke leiders om meer Europees te doen gewoon negeren. President Macron wilde van FCAS een symbolische Frans-Duitse coproductie maken, maar Dassault monopoliseerde alles en de Duitsers – die de helft betaalden – kregen er genoeg van.

Dit gaat heel Europa aan, want dit zijn de twee landen die altijd hebben gevochten om dominantie op het continent. Niet voor niets begon de Europese integratie in 1952 met de Europese Gemeenschap van Kolen en Staal (EGKS): door de Franse en Duitse oorlogsindustrie onder supranationaal gezag te plaatsen, wilde men een derde wereldoorlog voorkomen. Als Frankrijk en Duitsland nu hun defensie weer nationaal opbouwen, komt Europa full circle. Het op elkaar afstemmen van nationale oorlogsmachinerieën zorgde voor tachtig jaar vrede. Als Europese landen binnenkort voor het eerst sinds lange tijd weer oorlog kunnen voeren tegen elkaar, staat hen maar één ding te doen: nationale oorlogsindustrieën opnieuw onder supranationaal gezag plaatsen, of tenminste regels maken die echte Europese samenwerking garanderen. Europa is terug bij 1952.

Dat betekent niet dat defensie niet nationaal kan zijn. Landen kunnen hun eigen ding doen. Zolang ze wapens bij elkaar bestellen op een goed-gereguleerde EU-defensiemarkt en aankopen coördineren (om elkaar te kunnen helpen met compatibele wapensystemen), is er weinig aan de hand. Kleinere landen doen dat allang, en steeds meer. De problemen beginnen als Duitsland alleen bestellingen plaatst bij Duitse fabrieken en Frankrijk bij Franse fabrieken, zoals nu, en zij elkaars producten weren. Opnieuw beuken deze twee staten op elkaar in om hun nationale industrie te beschermen, waardoor militair-politieke rivaliteit kan escaleren. Precies wat er vroeger altijd misging – tot de EGKS er paal en perk aan stelde.

Heeft Duitsland van de FCAS-episode geleerd? De uitspraak van Airbus-baas Michael Schoellhorn dat „de Duitse industrie nu centraal moet staan” in Europa suggereert van niet. Als de regering in Berlijn verstandig is, knijpt het deze wraakzucht af en pusht het voor een Europese regeling voor de verdeling van werk en IE bij defensieprojecten. Nederland moet dat steunen.

Alleen als dat gebeurt, kunnen Europeanen zeggen dat ze iets van de geschiedenis hebben geleerd.

Geef cadeau

Deel

Mail de redactie