Altijd als eerste op de hoogte zijn van het lokale nieuws? Abonneer nu Logo bunniksnieuws.nl digitale editie De Krant Zoeken inloggen Inloggen Afbeelding Bert Staal Fwd: Persbericht verjaardag Kerkwijding H. Nicolaas Odijk 6 september 2026 om 11:15 Religie
---------- Forwarded message --------- Van: Bert Staal [email protected] Date: vr 4 sep 2026 om 10:06 Subject: Persbericht verjaardag Kerkwijding H. Nicolaas Odijk To: Sandra van den Bovenkamp [email protected] Cc: Sjef Wagemakers [email protected], Elma van Wijk [email protected], Matthijs Marell (voorzitter LR) [email protected]
Beste Sandra, Bijgaand een Persbericht voor de op 13 september a.s. verjaardag van de Kerkwijding. Graag weer jouw hulp om deze voor mij op ‘Deel je nieuws’ te zetten en - gezien de oudere kerkgangers - ook in de papieren versie van Het Groentje van woensdag a.s. 9 september. Goed weekend toegewenst! MHD en vr.gr bert
De informatie in dit e-mail-bericht is uitsluitend bestemd voor de geadresseerde(n). Verstrekking aan en gebruik door anderen is niet toegestaan. Door de elektronische verzending van het bericht kunnen er geen rechten worden ontleend aan de informatie.
Eventuele bijlagen die beveiligd zijn met wachtwoorden of anderszins versleuteld, zijn niet gecontroleerd op virussen. Het is verstandig dit alsnog te doen.
BDU aanvaardt geen enkele aansprakelijkheid voor het ontstaan van enige vorm van schade door of ten gevolge van dit bericht.. Mail de redactie Meld een correctie Deel dit artikel via:
Gerelateerde artikelen Afbeelding Religie 6 sep Fwd: Persbericht verjaardag Kerkwijding H. Nicolaas Odijk Ervaren muzikanten van de Airport Music Band. Activiteiten 6 sep Muziek middag in Bunninchem met de Airport Music Band Postcode Loterij Miljoenenjacht Regio 5 sep Kans op miljoenen voor inwoners Zeist in Miljoenenjacht Gerard van Kouwen en professioneel verdelger Frank van de Pol hebben zich goed ingepakt. Natuur en milieu 5 sep Zoekteam lokaliseert nest geelpoothoornaars in lindeboom op Nepveulaan Meer laatste nieuws Laatste nieuws 6-9 Fwd: Persbericht verjaardag Kerkwijding H. Nicolaas Odijk Afbeelding 6-9 Muziek middag in Bunninchem met de Airport Music Band Ervaren muzikanten van de Airport Music Band. 5-9 Kans op miljoenen voor inwoners Zeist in Miljoenenjacht Postcode Loterij Miljoenenjacht 5-9 Zoekteam lokaliseert nest geelpoothoornaars in lindeboom op Nepveulaan Gerard van Kouwen en professioneel verdelger Frank van de Pol hebben zich goed ingepakt. 5-9 Orkestrale klanken op de piano in TorenlaanTheater Maureen & Marianne Meer nieuws Meest gelezen Aldi opent dit jaar nog een tijdelijke vestiging aan de Odijkerweg bij station Driebergen-Zeist Afbeelding Rijkswaterstaat: afsluitingen in september A27/A59 Twee keer zoveel kinderen bij Bouwdorp in Odijk Afbeelding PREMIUM Omwonenden Beverweerd noemen participatie ‘wassen neus’ en doen niet mee Afbeelding Raadspraat: De constructieve oppositie staat weer in de startblokken Afbeelding advertentie
Contact
Regiotreffers
Familieberichten PrivacyNieuws uit andere regio’s
Baarnsche Courant
Barneveldse Krant
Bunniks Nieuws
De Nieuwsbode
De Puttenaer
De Rijnpost
De Stad Amersfoort
De Stad Gorinchem
De Stad Nijkerk
De Stad Wageningen
De Vierklank
De Woudenberger
Ede Stad
Ermelo's Weekblad
Harderwijker Courant
Het Kompas Hardinxveld-Giessendam
Het Kompas Sliedrecht
Houtens Nieuws
Huis aan Huis Elburg
Huis aan Huis Oldebroek
Leusder Krant
Nieuwsblad De Kaap
Nunspeet Huis aan Huis
Recreatiekrant Veluwe
Regiosport Veenendaal
Rijn en Veluwe
ScherpenzeelseKrant
Soester Courant
Wijks NieuwsHet is niet toegestaan teksten, foto’s of enig onderdeel van deze website over te nemen of te verspreiden zonder uitdrukkelijke toestemming van de uitgever. Gemaakt met behulp van
Ga direct naar inhoud VN-vergadering stemt in met invoering nieuwe wereldkaart die Afrika wél op schaal afbeeldt
Nieuws Cartografie Op de huidige standaard wereldkaart is het continent Afrika even groot als Groenland, terwijl het in werkelijkheid veertien keer zo groot is. Bijna alle VN-lidstaten stemden vrijdagavond voor de overstap naar een wereldkaart waarop de verhoudingen tussen landen en continenten waarheidsgetrouwer zijn.
Rinskje KoelewijnRinskje Koelewijn Rinskje Koelewijn
Rinskje Koelewijn Gepubliceerd op 4 september 2026 om 19:07 Leestijd 2 minuten
De ‘Equal Earth’-wereldkaart, waarop de verhoudingen tussen landen en continenten waarheidsgetrouw worden afgebeeld. Foto Equal Earth
Een overgrote meerderheid van de 193 lidstaten van de Verenigde Naties heeft vrijdagavond ingestemd met een resolutie voor de invoering van een nieuwe wereldkaart waarop het continent Afrika op de juiste schaal wordt afgebeeld. De enige tegenstem kwam van de Verenigde Staten. Zes landen, waaronder Oekraïne, onthielden zich van stemming.
Het verzoek tot introductie van een nieuwe wereldkaart werd gedaan door Togo namens 53 leden van de Afrikaanse Unie. De Unieleden schaarden zich in augustus 2025 achter de campagne ‘Correct the Map’ van twee ngo’s die willen dat Afrika op de wereldkaart „accurater” wordt afgebeeld.
De huidige standaard, de mercator-wereldkaart, is al vijf eeuwen oud en vernoemd naar de maker ervan, de Vlaamse cartograaf Gerardus Mercator. Zijn weergave van de bolvormige aarde op een platte kaart bleek zeer geschikt voor navigatie – wie volgens een kompas een rechte lijn vaart, doet dat op de mercator-kaart ook.
Het nadeel van zijn weergave is dat gebieden in de buurt van de Noord- en Zuidpool relatief groot lijken en de gebieden in de buurt van de evenaar relatief klein. Groenland en Afrika lijken op de kaart even groot, terwijl Afrika in werkelijkheid veertien keer groter is. De initiatiefnemers van de #CorrectTheMap-campagne noemen de manier waarop Afrika wordt afgebeeld op de huidige wereldkaart „koloniale cartografie” en zien het als een manier van rijke, westerse landen om de rest van de wereld ook geografisch te ondermijnen.
Lees ook Een kaart is nooit zomaar een kaart. Daarom wil Afrika de wereldkaart hertekenen In het Afrikaanse continent op ware grootte passen: de Verenigde Staten, China, India, Japan, Mexico en een deel van Europa samen, en dan nog is er plek over – aldus de voorstanders van de ‘Equal Earth projection’. Op een nieuwe kaart, ontwikkeld in 2008, zijn de verhoudingen tussen continenten en landen waarheidsgetrouwer en, zeggen de Afrikaanse Unieleden, minder „westers georiënteerd”. Volgens Robert Dussey, minister van Buitenlandse Zaken van Togo, is de kaartaanpassing overigens geen politieke kwestie, maar een wetenschappelijke.
VN-resoluties zijn niet afdwingbaar en de introductie van de nieuwe wereldkaart zal niet op stel en sprong kunnen worden ingevoerd, maar zal gefaseerd verlopen. Vrijwel alle elektronische kaartsystemen die wereldwijd in omloop zijn, zijn gebaseerd op (een variant van) de mercatorkaart. Jean-Noël Barrot, de Franse minister van Buitenlandse Zaken, kondigde al voor de stemming aan dat Frankrijk wenst dat de wereld met „nauwkeurigheid” gerepresenteerd wordt en en daarom voorstander is van de Equal Earth-projectie. De enige tegenstem kwam van de Verenigde Staten.
Op de vijf eeuwen oude mercator-wereldkaart lijkt het continent Afrika even groot als Groenland, terwijl het in werkelijkheid veertien keer zo groot is. Foto Getty Images/iStockphoto
Skip to content
%2Fs3%2Fstatic.nrc.nl%2Fwp-content%2Fuploads%2F2026%2F09%2F04155647%2F040926VER_2036457098_EqualEarth.jpg?width=92&height=&ar=&mode=&dpr=2)
Subscribe Foreign Affairs
Menu
Subscribe Foreign Affairs
MenuA Great Rebalancing Is Coming Who Will Bear the Costs of a Global Trade Adjustment? Michael Pettis August 28, 2026 The deck of a container ship in Bremerhaven, Germany, August 2025 The deck of a container ship in Bremerhaven, Germany, August 2025 Leon Kuegeler / Reuters
MICHAEL PETTIS is a Senior Associate at the Carnegie Endowment for International Peace.
More by Michael Pettis Listen Share & Download Print Save
The trade imbalances that have come to characterize the global economy are fundamentally untenable. China, Germany, and a handful of other economies run large, persistent trade surpluses, while the United States absorbs much of these surpluses by running the world’s largest trade deficit. Sooner or later, something must give. For an advanced, capital-rich economy such as that of the United States, an enduring trade deficit will bring with it either rising unemployment or rising debt, neither of which is sustainable.
In theory, the major surplus and deficit economies could agree on a coordinated adjustment in which surplus countries would expand domestic demand and deficit countries would gradually reduce their dependence on debt-fueled consumption, allowing the imbalances to shrink without a sharp contraction in global demand. That would be the sensible solution.
But because the major players disagree about the causes of the imbalances, they are unlikely to come to such a solution. China attributes them to excessive U.S. consumption and fiscal deficits; the United States blames foreign industrial, trade, and currency policies; and Europe has yet to settle on a coherent diagnosis. As a result, they all have proposed remedies that are at odds with one another. Beijing wants deficit countries to save more and prefers not to change China’s growth model. Washington wants surplus countries to reduce their surpluses by redistributing income to the household sector. European leaders continue to advocate for multilateral cooperation and rules-based trade. This makes the chances of a coordinated response slim. And as the economic analyst Martin Wolf wrote in the Financial Times earlier this year, if there is little prospect of preemptive action, “the second-best option is to prepare for a crisis.”
Individual economies are now doing just that. History shows that trade imbalances of this scale almost always end painfully—and that the pain of the adjustment is not distributed evenly. High levels of debt combined with low productivity makes a country more likely to bear the burden of a trade adjustment, but economic and political power can also give it the tools to pass the burden off to others. Among the three main economic players today, China is the most vulnerable, the United States has the most capacity to reduce its exposure, and Europe possesses latent power but a dubious ability to use it. None of their maneuvers to protect themselves are likely to reduce the risk or overall cost of a crisis. The question is only who will feel the brunt of the losses when it arrives. Subscribe to Foreign Affairs This Week
Our editors’ top picks, delivered free to your inbox every Friday. Sign Up
Large, persistent trade imbalances have cropped up periodically over the past century, and they are rarely benign. One such episode occurred during the 1920s, when a surge in American productivity was not accompanied by rising wages. Production soared past consumption, and the United States ran enormous trade surpluses. Europe ran the corresponding deficits, as many countries borrowed heavily abroad to rebuild economies devastated by war. Germany in particular borrowed extensively to finance both domestic growth and its reparations payments. American domestic debt also rose rapidly, much of it to fund consumption and asset speculation.
As the imbalances persisted and U.S. manufacturing expanded at the expense of European manufacturing, protectionist pressures intensified. France devalued its currency in 1927, the United Kingdom abandoned the gold standard in 1931, and the same year Germany imposed import restrictions and rationed access to foreign currency. Even the United States, whose manufacturers and farmers complained that weak demand was threatening domestic production and employment, passed the Smoot-Hawley Tariff Act in 1930.
The adjustment came in the form of a collapse in global trade during the Great Depression of the early and mid-1930s. Nearly every major economy suffered from the contraction, but they did not suffer equally. Those with large deficits, such as the United Kingdom, recovered more quickly and suffered less severe financial distress than the United States, which absorbed a disproportionate share of the costs. American exports fell faster than imports, domestic investment imploded, banks failed, and bankruptcies surged.
Trade imbalances on a large scale almost always end painfully.The next major episode of persistent trade imbalances was the rare case in which the imbalances faded away without causing major disruption. During the 1950s and 1960s, the United States again ran very large surpluses while Europe and Japan ran corresponding deficits. Similar to the situation in the 1920s, these deficits financed the reconstruction of postwar economies as resources poured into infrastructure and manufacturing. But unlike in the earlier period, governments maintained strict controls over capital flows and imported capital mostly to fund investments that generated enough future income to service the associated liabilities. Because the investments were so productive, debt rose little relative to GDP. There was also minimal protectionist pressure, largely because Europe and Japan urgently needed imports and the United States actively encouraged reconstruction in both places. As a result of these unusual conditions, trade imbalances disappeared gradually without any countries bearing severe costs.
Four more episodes of trade imbalances would follow, all of them ending in pain for the countries involved. One happened in Latin America during the 1970s. The oil shocks of that period, in which the global price of oil soared from roughly $2 per barrel at the beginning of the decade to around $30 per barrel by the end, generated massive petrodollar surpluses in the oil-exporting economies of the Middle East and other members of OPEC. Much of this was deposited in major international banks that, eager to find new customers, loaned the funds to Latin American and other developing economies, eventually leading to overvalued currencies and large trade deficits. By the early 1980s, rising global interest rates made their debt unsustainable. Debt crises resolved the trade imbalances but left the deficit countries with the overwhelming share of the adjustment costs: recession, inflation, austerity, and lost decades of growth.
The next case developed during the late 1970s and 1980s. Japanese productivity growth outpaced Japanese wages during this period, and the country began running enormous trade surpluses. The same happened in Germany, allowing the country’s manufacturing sector to become increasingly competitive internationally. The United Kingdom and the United States ran deficits that accommodated both Japan’s and Germany’s surpluses. Japan in particular saw a spectacular surge in domestic debt during the 1980s, as extremely high levels of investment flowed into projects whose returns fell far below expectations.
China has every incentive to maintain the largest possible trade surplus for as long as it can.Protectionist pressures rose steadily, culminating in the Plaza Accord of 1985, in which the world’s major economies agreed to appreciate the yen and the deutsche mark against the dollar in an effort to reduce trade imbalances. Yet a real resolution of the imbalances did not come until Japan’s economic downturn in the 1990s, which brought collapsing asset prices, persistent deflation, and years of stagnation. It is difficult to compare this to Germany’s experience, however, given that the 1990 unification of East and West Germany fundamentally altered the economy at precisely the same time.
The Asian financial crisis of the 1990s in some ways resembled the Latin American trade imbalances of the 1970s. In the early part of the decade, foreign capital poured into a group of East Asian economies. These economies developed large trade deficits, which were balanced by surpluses in Japan, European countries, and, increasingly, China. Although their domestic and external debt rose rapidly, protectionism remained limited. Even so, when investor confidence broke in 1997, the adjustment was swift and brutal. Currency collapses, banking crises, and deep recessions struck the East Asian deficit countries, while the surplus countries bore few costs.
Finally, between roughly 2002 and 2008, Germany accumulated large surpluses after implementing labor reforms that pushed wage growth down relative to productivity growth and caused huge increases in saving. It exported more and more to Greece, Portugal, Spain, and several other eurozone economies, which in turn accumulated deficits financed by rapidly rising debt. Because this dynamic emerged within the eurozone, where most members shared a common currency, countries could not impose protectionist measures and exchange-rate adjustment was impossible. When the 2008 global financial crisis triggered the eurozone crisis, the deficit countries experienced sovereign debt crises, unemployment, austerity, and prolonged stagnation that unwound the imbalances. COST ANALYSIS
These events demonstrate that trade imbalances become dangerous when they are accompanied by rapidly rising debt and growing f
