C2026

Direct naar artikelinhoud Website logo

Voorpagina
Krant
Best gelezen
Luister
Rubrieken

ColumnBabah Tarawally Ceuta is de spiegel van een ongelijke wereld Dit artikel is geschreven doorBabah TarawallyGepubliceerd op 5 augustus 2026

Het is vakantietijd in Nederland. In mijn multiculturele wijk Lombok in Utrecht zie ik elk jaar hetzelfde tafereel: auto’s worden volgeladen en mijn Turkse en Marokkaanse buren vertrekken naar familie. Melding gesloten Mis nooit meer het laatste nieuws

Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Religie & Filosofie.

Ik vroeg een buurman hoelang hij onderweg zou zijn naar Marokko. “Overmorgen ben ik thuis,” zei hij. Nieuwsgierig zocht ik de afstand op: ongeveer 2500 kilometer. Twee dagen rijden om thuis te komen.

Daarna dacht ik aan Sierra Leone, mijn geboorteland. Ongeveer zes uur vliegen vanaf Schiphol. Afrika ligt dichterbij dan veel mensen beseffen. Toch spreken we over Afrika alsof het zich aan de andere kant van de wereld bevindt. Misschien is Afrika niet zo ver weg als we denken. De grootste afstand zit soms niet in kilometers, maar in onze verbeelding, het idee dat de één komt halen en de ander komt brengen. Terwijl de werkelijkheid veel rijker en wederkeriger is. Dromen van toekomst thuis

Het Afrikaans continent levert een groot deel van de grondstoffen waarop onze moderne economie draait: kobalt, koper, coltan, goud en diamant. Zonder die materialen geen smartphones, elektrische auto’s of windmolens. Economisch is Europa sterk met Afrika verbonden, maar die verbondenheid is opvallend ongelijk. Grondstoffen reizen relatief gemakkelijk naar Europa, mensen veel minder. Alsof grondstoffen vrij mogen bewegen, terwijl menselijke waardigheid moet wachten bij een grenscontrole. Quote van .

Grondstoffen reizen relatief gemakkelijk naar Europa, mensen veel minder.

Als jonge Afrikanen uitzicht zouden hebben op een fatsoenlijk inkomen, eerlijke handel en de mogelijkheid om in hun eigen land een bestaan op te bouwen, zouden velen niet dromen van Europa, maar van een toekomst thuis. Dat is geen idealisme, maar economische logica. Gebrek aan perspectief

Juist omdat die economische kansen ontbreken en tegelijkertijd de mogelijkheden om legaal te reizen en te werken steeds verder worden begrensd, verplaatst de hoop zich naar Europa. De gebeurtenissen in de Spaanse enclave Ceuta laten dat pijnlijk zien.

Terwijl Europa in de zomer massaal en gemakkelijk naar het zuiden reist, speelt zich aan de zuidgrens van het continent een heel ander verhaal af. Hekken, prikkeldraad en politie moeten wanhopige mensen tegenhouden die, bij gebrek aan perspectief en eerlijke economische kansen, alles op alles zetten om Europa te bereiken. Ceuta is daarmee niet alleen een migratiecrisis, maar ook een spiegel van een wereld waarin handelsbelemmeringen, ongelijke economische verhoudingen en gesloten grenzen elkaar versterken.

Wie alleen de grens bewaakt, bestrijdt het symptoom en niet de oorzaak. Daarom hebben we een ander gesprek nodig. De echte uitdaging is hoe we migratie ordelijk, rechtvaardig en menselijk organiseren. Wederzijds belang

Migratie is geen tijdelijk verschijnsel. Mensen zijn altijd in beweging geweest. De vraag is niet of zij blijven reizen, maar hoe we die beweging begeleiden zonder angst, uitbuiting of verlies van menselijke waardigheid. Dat vraagt om eerlijke handel, investeringen in onderwijs en lokale industrie, legale migratieroutes en een gelijkwaardige samenwerking tussen Europa en Afrika. Niet uit liefdadigheid, maar uit wederzijds belang.

Duurzame welvaart ontstaat niet door alleen waardevolle grondstoffen uit een land te halen, maar doordat mensen zelf kunnen bouwen aan hun toekomst. Misschien is dat wel de grootste uitdaging van deze tijd: niet alleen onze economie of onze grenzen hervormen, maar ook onze manier van kijken.

De toekomst wordt niet veiliggesteld met steeds hogere muren of politieke slogans. Ze hangt af van de vraag of Europa en Afrika elkaar eindelijk als gelijkwaardige buren durven te zien. Want uiteindelijk loopt de belangrijkste grens niet tussen Ceuta en Marokko, maar door ons denken.

Zien wij de ander als een risico dat buiten moet blijven, of als een medemens met wie wij een gedeelde toekomst hebben? Wie het weet, mag het zeggen.

Babah Tarawally is schrijver, columnist en programmamaker. Voor Trouw schrijft hij om de week over (verborgen) discriminatie en racisme, maar vooral over manieren om elkaar op dit thema te kunnen verstaan. Lees ze hier terug.

Lees meer over Opinie

Wilt u iets delen met Trouw? Tip hier onze journalisten Algemeen

Over ons
Opiniestuk insturen
Privacystatement
Abonnementsvoorwaarden
Gebruiksvoorwaarden
Toegankelijkheidsverklaring
Cookiebeleid
Auteursrecht
Colofon

Service

Klantenservice
Bezorgklacht indienen
Bezorging pauzeren
Bezorging wijzigen
(Bezorg)adres wijzigen
Adverteren
Losse verkoop
Zakelijk abonnement

Meer Trouw

Abonneren
Nieuwsbrieven
Krant
Webwinkel
RSS-feeds
Facebook
LinkedIn
Bluesky
Instagram
Android apps
iOS apps
Maak ons uw Google-favoriet

Navigeer

Columnisten
Recensies
Archief

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar [email protected].

Trouw is onderdeel van DPG Media.

KvK Nummer: 34172906 | BTW Nummer: NL810828662B01

© 2026 DPG Media B.V. Alle rechten voorbehouden