C2026

Stroomhuisje voor de deur? Gemeenteraad Houten wil dat inwoners voortaan inspraak krijgen over locatie Het gemeentebestuur van Houten moet opnieuw met netbeheerder Stedin in gesprek over de vraag waar exact transformatorhuisjes worden geplaatst, zeker waar het locaties betreft die inwoners tegen de borst stuiten.

Maarten Venderbosch

28 mei 2026, 12:18 Het gaat bijvoorbeeld om de Torenmuur, Burchtmuur, Kerkmuur en Plantagepolder. Inwoners zijn hier wel geïnformeerd over de plaatsing van trafohuisjes, maar zij hebben geen inspraak gehad over de precieze plek.

Dat moet voortaan anders, vindt een meerderheid in de gemeenteraad op aangeven van de inwonerspartij ITH. Die stelt dat een trafohuisje voor de deur kan inbreken op het woongenot, het straatbeeld en de leefomgeving. Burgers moeten daarom kunnen meepraten over de locatiekeuze. Stuit die op bezwaren, dan moet serieus worden omgezien naar een alternatieve plek.

In Houten worden 135 extra transformatorhuisjes geplaatst. Dat is nodig omdat het energiegebruik per huishouden flink stijgt. De oude huisjes trekken dat niet meer. Om er zeker van te zijn dat er straks ‘gewoon’ stroom uit de muur blijft komen, moet het netwerk worden versterkt.

50.000 nieuwe trafohuisjes De Polders en de Muren zijn de eerste wijken die aan de beurt zijn. Het werkgebied van Stedin omvat 42 gemeenten, in heel Nederland moeten zo’n 50.000 nieuwe trafohuisjes worden geplaatst. Stedin stelt zich op het standpunt dat mogelijke inspraak op elk trafohuisje zorgt voor vertraging. Om technische redenen is een andere locatie in de meeste gevallen ook niet haalbaar.

Maar aan de Torenmuur in Houten is een huisje tenslotte zestig meter verderop geplaatst. Dat gebeurde onder meer om een parkeerplaats te behouden en vanwege zichtlijnen vanuit woningen. „Het kan dus wel’’, aldus ITH-raadslid Mark Honkoop, die voldoende steun kreeg in de gemeenteraad om Houtenaren in het vervolg beter te betrekken bij de vraag waar in hun straat een trafohuisje komt te staan.

Als Sierra Leone afglijdt naar een narcostaat, gaat Europa dat voelen

Bron Maartje Geels Dit artikel is geschreven doorBabah TarawallyGepubliceerd op 27 mei 2026, 22:00

Bewaren Delen Babah Tarawally is schrijver, columnist en programmamaker. Voor Trouw schrijft hij om de week over (verborgen) discriminatie en racisme, maar vooral over manieren om elkaar op dit thema te kunnen verstaan. Lees ze hier terug.

Ik loop bijna dagelijks langs een coffeeshop in Utrecht. Wat mij telkens treft, is de rust. Fietsers stappen af. Auto’s parkeren netjes in de rij. Buiten houden beveiligers toezicht alsof het een bankgebouw is. Binnen worden drugs verkocht, ordelijk en gereguleerd.

Mis nooit meer het laatste nieuws

Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Opinie.

Een vriendin van mij werkt in de verslavingszorg. Zij vertelde mij ooit hoe keurig geklede mannen en vrouwen hun dagelijkse dosis komen halen, om te kunnen blijven functioneren. Soms wordt die zorg zelfs vergoed door de verzekering. Dat vond ik wel het meest confronterend.

Het kapitalisme zit in onze aderen. In Nederland is het leven georganiseerd rondom zekerheid. Werken. Presteren. De hypotheek moet betaald worden. De belastingen. De verzekeringen. De lening voor een studie, een auto of een onderneming. Het kapitalisme zit in onze aderen. De staat heeft er belang bij dat jij blijft meedoen. Tot aan je pensioen zorgt het systeem voor je en ook daarna.

Quote van . In Sierra Leonie vreten drugs een hele generatie op

Ik ben net terug uit mijn geboorteland Sierra Leone. Daar leven veel mensen zonder hypotheek, zonder verzekering, zonder lening en zonder vangnet. Niet de staat is afhankelijk van de burger, maar de burger van de willekeur van de staat. Het leven is er kwetsbaar. Onzekerheid is de standaard.

Openlijk drugs verkopen En ondertussen vreten drugs er een generatie op. Vooral kush, een goedkope, verwoestende drug, maakt jongeren kapot. Ik zag jongens langs de straten van Freetown staan als schimmen van zichzelf. Zombies. In buurten waar kinderen horen te spelen, worden openlijk drugs verkocht.

Mijn voormalige buurman, ooit eigenaar van een succesvolle apotheek, is verslaafd. Zijn zaak ging failliet. Een vriendin vertelde mij dat ze overwoog drugs te gaan verkopen in clubs om financieel te overleven. Ze vroeg mij wat ik ervan vond. Ik zei nee. Niet uit morele superioriteit, maar uit angst. Angst dat ook zij opgeslokt zou worden door een economie van wanhoop. Hoe moet ik dan aan de kost komen?, zei ze. Die vraag bleef hangen.

Aangehouden door politie Want misschien is dat het grootste verschil tussen West-Europa en Sierra Leone: hier leren mensen mogelijkheden zien, daar leren mensen vooral overleven tussen onmogelijkheden. Wanneer een samenleving jarenlang geen perspectief biedt, sterft niet alleen de economie af, ook de verbeelding.

Afgelopen maand vertrok ik vroeg uit Sierra Leone naar Conakry voor mijn vlucht naar Nederland. Onderweg werden we aangehouden door de politie. Eén passagier bleek drugs in zijn tas te hebben. Hij werd gearresteerd, net als de chauffeur. Ik vervolgde mijn reis met ander vervoer.

Terug in Nederland hoorde ik over een enorme drugsvangst in Spanje: een schip vol cocaïne uit Sierra Leone, de grootste vangst ooit in het land. Kort daarna kwam het nieuws over een poging om de Nederlandse Bolle Jos aan te houden, een van ’s werelds meest gezochte drugsbaronnen, vermoedelijk wonend in Sierra Leone. Natuurlijk dacht ik.

Nederland kan meer doen Drugs volgen vandaag dezelfde routes als geld, handel en migratie. Wat in Freetown begint, eindigt vroeg of laat in Rotterdam, Antwerpen of Amsterdam. De wereld is geen eiland.

Ik leef tussen twee werelden: een Nederland met jarenlange ervaring in drugsbeleid, verslavingszorg en preventie, en een Sierra Leone dat nauwelijks weet hoe ze deze nieuwe golf van verslaving moet bestrijden.

Nederland kan meer doen. Niet met militaire interventies of opgeheven vingertjes, maar met kennis, preventie, onderwijs en mentale zorg. Ook uit eigenbelang. Want als Sierra Leone afglijdt naar een narcostaat, zal Europa dat uiteindelijk voelen.

Misschien is echte internationale samenwerking simpelweg dit: landen die hebben geleerd met een probleem om te gaan, helpen andere landen voordat dat probleem een generatie vernietigt.

Direct naar artikelinhoud Website logo

Voorpagina Krant Best gelezen Luister Rubrieken Onderzoek Bij de screening van asielzoekers worden hun telefoons uitgelezen. Maar dat mag helemaal niet, stelt de Inspectie Het mag niet, maar toch kijkt de screeningdienst voor asielzoekers in telefoons van vluchtelingen. Volgens de Inspectie kan dat hun rechten schaden en levert het veiligheidsrisico’s op.

Bron Illustratie Brechtje Rood Dit artikel is geschreven doorStefan Keukenkamp en Johan van HeerdeGepubliceerd op 28 mei 2026, 11:05

Bewaren Delen De Inspectie Justitie en Veiligheid trekt deze conclusies na onderzoek bij de Dienst Screening en Identificatie Asielzoekers (Disa). Die dienst is onderdeel van het ministerie van Justitie en Veiligheid. De Inspectie heeft hierover een alarmerende brief gestuurd aan asielminister Bart van den Brink (CDA).

Medewerkers van Disa kijken in telefoons om asielzoekers te identificeren. Maar ze komen soms ook foto’s en video’s tegen van extreem geweld of wapenbezit. Als zij dit soort belastend materiaal vinden, kunnen die signalen mogelijk niet worden gebruikt, omdat de screeningsdienst dit materiaal niet mag verzamelen, waarschuwt de Inspectie.

Asielzoeker niet geïnformeerd Al eerder oordeelde de Raad van State in verschillende uitspraken dat er onvoldoende wettelijke basis is voor telefoononderzoek bij asielzoekers. De Disa en het toenmalige ministerie van Asiel en Migratie hebben dit erkend.

Daarom is op het ministerie besloten om asielzoekers voortaan toestemming te vragen voor onderzoek in telefoons. Maar ook daar is de Inspectie kritisch over, omdat er een afhankelijkheidsrelatie is tussen vluchteling en overheid.

De telefoon niet afgeven kan in de beleving van de asielzoeker mogelijk zijn asielprocedure schaden. Uit bezoeken van de Inspectie blijkt daarnaast dat asielzoekers vaak niet worden geïnformeerd dat zij dit mogen weigeren en dat het niet afgeven van de telefoon zonder gevolgen blijft.

IND neemt screening over De Disa heeft de omstreden werkwijze doorgezet, ondanks een waarschuwing van de privacyofficer van het ministerie van Justitie en Veiligheid. Wel heeft de dienst zelf besloten aanpassingen door te voeren. Zo worden telefoons enkel doorzocht als asielzoekers geen ‘echt’ bevonden documenten kunnen tonen waarmee medewerkers hun identiteit en herkomst kunnen checken.

Maar volgens de Inspectie heeft de Disa helemaal geen bevoegdheid om de echtheid van documenten vast te stellen. Daarnaast blijkt in de praktijk dat asielzoekers na het overleggen van deze papieren wel degelijk alsnog gevraagd wordt hun telefoon af te geven voor onderzoek.

‘De Inspectie JenV tilt zwaar aan de omstandigheid dat de problematiek rondom de grondslag bekend is bij zowel de Disa als de opdrachtgever, het departement, en dat er geen adequate oplossing voor is gevonden’, schrijft ze in de brief.

Disa stopt, zorg blijft Eind 2024 werd de Disa ad hoc opgericht door het ministerie van Asiel en Migratie omdat de vreemdelingenpolitie per 1 januari 2025 stopte met het screenen van asielzoekers en de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) dat proces pas in de zomer van dit jaar wilde overnemen.

Vooral in de beginfase kampte de Disa met opstartproblemen, waardoor in de eerste maanden bij meer dan één op de tien procedures kritieke fouten werden gemaakt, zo bleek recent uit onderzoek van Trouw. Later kreeg de Disa de screening van asielzoekers beter op orde

Op 12 juni wordt Disa opgeheven en neemt de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) het screeningsproces over. De IND heeft al aangekondigd dat het geen telefoons gaat onderzoeken, omdat de wettelijke basis daarvoor ontbreekt.

Desondanks houdt de Inspectie zorgen, omdat ‘een politieke wens bestaat’ om gegevensdragers zoals telefoons van asielzoekers wél te onderzoeken. Minister Van den Brink heeft de Tweede Kamer al toegezegd dat er nieuwe wetgeving komt voor het uitlezen van telefoons, tablets en laptops.

Help ons door uw ervaring te delen: Feedback geven Lees ook Geselecteerd door de redactie

Asielsysteem Hoe de screening van asielzoekers al jarenlang een zooitje is. Wat betekent dit voor de nationale veiligheid?

Migratiepact Vertrouwelijk rapport: onzeker of IND op tijd klaar is voor invoering Europese asielregels Ook interessant voor u Op basis van bovenstaand artikel

Staatssecretaris verbiedt Amerikaanse overname van bedrijf achter DigiD

Kamer zit vol vragen over opgedoken datakluis bij Belastingdienst

Nederland heeft geen zicht op het aantal ongedocumenteerden

‘Onderzoek naar grensoverschrijdend gedrag gaat te vaak mis,’ zegt regeringscommissaris Hamer

Alles wijst erop dat Nederland het aantal ongedocumenteerden onderschat, en dat heeft grote gevolgen

Wilt u iets delen met Trouw? Tip hier onze journalisten Algemeen Over ons Opiniestuk insturen Privacystatement Abonnementsvoorwaarden Gebruiksvoorwaarden Toegankelijkheidsverklaring Cookiebeleid Privacy-instellingen Auteursrecht Colofon Service Klantenservice Bezorgklacht indienen Bezorging pauzeren Bezorging wijzigen (Bezorg)adres wijzigen Adverteren Losse verkoop Zakelijk abonnement Meer Trouw Abonneren Nieuwsbrieven Krant Webwinkel RSS-feeds Facebook LinkedIn Bluesky Instagram Android apps iOS apps Navigeer Columnisten Recensies Archief Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar [email protected].

Trouw is onderdeel van DPG Media.

KvK Nummer: 34172906 | BTW Nummer: NL810828662B01

© 2026 DPG Media B.V. Alle rechten voorbehouden