C2026

Abonneren

Binnenland Buitenland Politiek Economie Bizar Wetenschap Reizen Opinie Quiz Wim Beelen in het havengebied van Amsterdam. Wim Beelen in het havengebied van Amsterdam. © Joris van Gennip Wim Beelen in het havengebied van Amsterdam. Van sloopkogel tot liefje van Sylvie Meis: wie is Wim Beelen, de miljonair die met één telefoontje het azc in Houten afblies? Met één telefoontje maakte Quote 500-ondernemer Wim Beelen vlak voor de verkiezingen een einde aan de splijtende azc-discussie in Houten. Simpelweg door het beoogde pand voor de opvang van 337 vluchtelingen te kopen en daarmee, tot hun verbijstering, de gemeente en het COA het nakijken te geven. Houten krabt zich achter de oren: wie is Wim Beelen en wat drijft hem?

Maarten Venderbosch Maarten Venderbosch Schrijft over de gemeente Houten 14 maart 2026, 10:30 Laatste update: 12:01

AANGEBODEN DOOR ZekerArbo Remco Bouman over vitaliteit: ‘Goed leiderschap begint bij jezelf’ Naar eigen zeggen is de zakenman iemand met meer creatieve ideeën in zijn hoofd dan geld om ze uit te voeren, terwijl zijn vermogen wordt geschat op een slordige 150 miljoen euro.

In februari viel zijn naam onverwacht in Houten. Niet voor het eerst, maar wel weer sinds jaren. Hij kocht de failliete plantenkwekerij Jongerius aan de Utrechtseweg met de bedoeling die een doorstart te gunnen.

Meer nog: de zakenman, die thuis met overtuiging biologisch eet, wil fors investeren in wat hij De Houtense Boerderij noemt. Dat idee moet ‘de mooiste en grootste biologische boerderij van Nederland’ opleveren, compleet met een winkel, boerencamping en natuurspeeltuin voor kinderen. „Al kost het me elk jaar geld, ik word er heel blij van”, zei hij eerder dit jaar tegen Het Parool.

Geen azc-spandoeken Aan de overkant van de kassen van Jongerius, aan de Essenkade, staat het voormalige bedrijfspand van het Utrechts Nieuwsblad. Dat pand is al jaren in beeld als mogelijke locatie voor een azc.

Maar terwijl voor- en tegenstanders elkaar in de haren vliegen, lukt het de gemeente maar niet om tot een besluit te komen. De ‘hier geen azc’-spandoeken op het terrein trekken in februari de aandacht van Wim Beelen en brengen hem op een idee: waarom zou hij het pand niet betrekken bij zijn Houtense Boerderij?

De ‘Hier geen azc-spandoeken’ brachten Wim Beelen op het idee het pand aan de Essenkade te kopen voor zijn ‘Houtense Boerderij’. De ‘Hier geen azc-spandoeken’ brachten Wim Beelen op het idee het pand aan de Essenkade te kopen voor zijn ‘Houtense Boerderij’. © William Hoogteyling Net als Beelen ziet ook eigenaar De Waal er een buitenkans in. Die is het lange wachten, de tijdrovende onderzoeken en de onzekere afloop van het azc-verhaal beu.

Een nachtje slapen is voor beide partijen voldoende om de miljoenenkoop te bezegelen. Al een paar dagen later, op dinsdag 3 maart, wordt de deal openbaar gemaakt, terwijl een nieuwe demonstratie tegen het azc door het centrum van Houten trekt en de gemeenteraad in vergadering bijeen is. Het bericht slaat in als een bom.

Wim Beelen is wat je noemt een selfmade miljonair. Hij werd geboren in het Gelderse Nunspeet in een gelovig gezin met zeven kinderen. Na twee jaar lts hield hij het op school voor gezien; hij monsterde aan als matroos op de grote vaart.

Op zijn zeventiende stapte hij in zaken. Als jonge ondernemer stond hij aan de wieg van de Beelen Groep, die met zeshonderd werknemers uitgroeide tot een grote speler in de wereld van sloop en recycling.

Sloopkoning van Nederland Eén vestiging had het bedrijf aan het Amsterdam-Rijnkanaal in Houten. Wim Beelen, in die tijd de ‘sloopkoning’ van Nederland, kreeg er te maken met de lokale politiek toen hij in 2015 het terrein wilde uitbreiden en omwonenden vreesden dat het vergruizen van puin zou zorgen voor extra geluidsoverlast en neerdwarrelend stof.

Toenmalig D66-wethouder Michiel van Liere herinnert zich dat hij samen met een ambtenaar Beelen bezocht voor overleg op diens kantoor. Ze kwamen daar enigszins onthutst weer vandaan.

„We spraken een onconventionele, zeer gedreven ondernemer, eentje die niet van ‘nee’ hield. Iemand die werkelijk doet wat er in zijn hoofd opkomt; van hem hoefde je geen loze praatjes te verwachten.” De gemeenteraad gaf hem zijn zin.

In 2020 verkocht Beelen zijn sloop- en recyclebedrijven. Onder de naam Bnext is de onderneming nog altijd in Houten gevestigd. Zelf richtte hij investeringsmaatschappij Larendael op en stortte hij zich op vastgoed en langlopende projecten. Ondernemen – kopen en verkopen – doet Wim Beelen ‘op gevoel’.

In Amsterdam gaat veel van Beelens geld om in het Westelijk Havengebied. Daar raakt hij verzeild in uitputtende conflicten met de gemeente. Toenmalig wethouder Sharon Dijksma, nu burgemeester van Utrecht, beschuldigde hij in 2019 zelfs van ‘liegen en chanteren’. Het ADM-terrein, dat Beelen in 2021 verwierf voor 86 miljoen euro, verkocht hij vier jaar later, na veel geruzie, terug aan de gemeente Amsterdam voor 165 miljoen euro.

Rond Kerstmis 2023 staat Wim Beelen in de spotlights vanwege zijn kortstondige relatie met televisiepersoonlijkheid Sylvie Meis, die hij ook na hun breuk ‘een bijzondere, lieve vrouw’ noemt. „Na twee dates moest iemand dat zo nodig in de pers brengen. We hebben daarna een spoedcursus kennismaking gedaan en ik kwam al snel tot de conclusie dat onze levens totaal niet overeenkomen.”

We hebben een spoedcursus kennismaking gedaan en ik kwam al snel tot de conclusie dat onze levens totaal niet overeenkomen.

Wim Beelen over Sylvie Meis Sylvies leven boven de radar, ziet Beelen, past niet bij zijn leven bij voorkeur ónder de radar. „Het leven dat zij leidt, is gewoon niet mijn leven”, verduidelijkt hij aan RTL Boulevard. „Ik ben gewoon Wim en mijn leven is gewoon mijn leven. Dat gaat niet anders worden.”

Sylvie Meijs vierde destijds oud en nieuw met haar liefde Wim Beelen Sylvie Meijs vierde destijds oud en nieuw met haar liefde Wim Beelen © Instagram Sylvie Meis Dat er in de succesvolle zakenman feitelijk een ‘gewond kind’ schuilgaat, vertelt Wim Beelen in de herfst van 2024 openhartig in de BNR-podcast Achter het vermogen. Hij heeft, zo blijkt, in zijn leven veel pijn, onbegrip en eenzaamheid gekend. Zijn ouders (‘Ik houd van ze’) waren voor hem emotioneel niet beschikbaar. De jonge Wim werd matroos om te kunnen vluchten uit wat voor hem voelde als een onveilige situatie.

Geluk zit in jezelf Tegenover gesprekspartner Art Rooijakkers laat hij zich ontvallen dat hij misschien wel ‘emotioneel armer is dan financieel vermogend’. En dat zijn gedreven zoektocht naar erkenning – van zijn ouders en ook bij latere relaties – hem feitelijk heeft geholpen om zakelijk zo succesvol te kunnen zijn. „Maar geluk kun je uiteindelijk niet kopen, geluk zit in jezelf.”

Ooit kocht Wim Beelen een vliegtuig omdat het een jongensdroom van hem was om met zijn eigen vliegtuig rond de wereld te kunnen reizen. Maar toen hij daadwerkelijk zijn privéjet bezat, wist hij niet goed wat ermee te doen en bleek het vliegtuig hem eerder een last dan een lust.

Tegenwoordig leeft Wim Beelen in het besef dat de meeste van zijn doelen allang zijn bereikt en dat het eeuwige ‘jekkeren en jakkeren’ helemaal niet zo gezond voor hem is. Zijn kinderen en kleinkinderen noemt hij het belangrijkste in zijn leven; hij zegt niet te weten of Quote 500 zijn vermogen van 150 miljoen euro goed inschat. „Ik wil alleen weten dat ik elke dag brood kan kopen, zodat ik een normaal, fijn leven kan hebben.”

Dronefoto van het pand aan de Essenkade. Met de aankoop ervan is een azc op deze plek van de baan. Dronefoto van het pand aan de Essenkade. Met de aankoop ervan is een azc op deze plek van de baan. © William Hoogteyling Tegenover datzelfde Quote bevestigt Wim Beelen recent een ton te hebben gedoneerd aan de partijkas van de Partij voor de Dieren in Amsterdam. Datzelfde bedrag schonk hij ook aan het CDA. Dat in zijn relatie met het Amsterdamse gemeentebestuur niet alle plooien zijn gladgestreken, blijkt wel uit zijn motivering: „Amsterdam is een bolwerk van GroenLinks-PvdA. Wat er in de stad gebeurt, is een blamage. Uiteindelijk is de Amsterdammer de grote verliezer. Die moet weer wat te kiezen hebben.”

‘Zeggen wat je doet, doen wat je zegt’ De Partij voor de Dieren, in de ogen van Wim Beelen, bedrijft politiek zoals hij zaken doet: „Ze zeggen wat ze gaan doen, en ze doen wat ze zeggen.” Over het gemeentebestuur van Houten laat Wim Beelen zich tegenover het AD niet erg positief uit: „Daar zijn ze meer met de verkiezingen bezig dan met Houten.”

Een groot azc aan de Essenkade vindt hij ‘niet medemenselijk’, maar Beelen geeft een andere reden voor zijn aankoop: hij krijgt er plek voor kantoorruimte, start-ups en misschien wel een laboratorium, alles ten dienste van De Houtense Boerderij. Dat doet hij het liefst: een idee of een droom vanaf de grond opbouwen tot iets moois; ook als niemand erin gelooft, ziet Wim Beelen zijn kansen.

Onze excuses Helaas kunnen wij deze social post, liveblog of anders niet tonen omdat het één of meerdere social media-elementen bevat. Aanvaard de social media-cookies om deze inhoud alsnog te tonen.

Cookie-instellingen wijzigen

Volg AD Utrechts Nieuwsblad op sociale media WhatsApp • Instagram • Bluesky • Facebook • Threads • X.com • LinkedIn

15 Reacties 15 Reacties Plaats hier je reactie Nog 500 karakters over

Plaats je reactie De naam bij de reactie is Ytzen Lont

Wil je reageren op AD, houd dan rekening met de volgende gedragsregels

Mel Vink 1 uur geleden Bestaat er niet zoiets meer als een referendum of een stemming ? Nee hoe meer geld hoe meer macht , zo werkt deze smerige wereld nu. Helaas

JM Groen 2 uur geleden Who's next for Sylvie

Hillie Jansens 2 uur geleden @theo van schaik: dit soort dames heten esc.....dames.

Gerard Faber 3 uur geleden Weten we ook weer waar die staat.

G. van der Hoeven 4 uur geleden man man man....

Wiggert Rijsdijk 4 uur geleden De Silvie Meis 500

Kees Wichhart 4 uur geleden Wim is goed bezig

F. Kamp 4 uur geleden Niet a

Direct naar artikelinhoud Website logo

Nieuws Krant Net binnen Luister Rubrieken Opinie Opinie van Chris de Ploeg (De Vonk): ‘Ik ben zelf Joods, maar was niet welkom bij het ‘Joods debat’ omdat ik Israëlkritisch ben’ De Vonk-lijsttrekker Chris de Ploeg was niet welkom bij het Joods debat richting de gemeenteraadsverkiezingen – vanwege de Israëlstandpunten van zijn partij, begreep hij achteraf. De Ploeg, zelf Joods, stelt in dit opiniestuk de vraag: voor welke Joden was dit debat dan eigenlijk?

Bron foto MirageC/Getty Images Dit artikel is geschreven doorChris de PloegGepubliceerd op 14 maart 2026, 03:01

Bewaren Delen Afgelopen maandag vond het ‘Joods debat’ voor de verkiezingen in Amsterdam plaats, maar over lokale Joodse thema’s leek het vrijwel niet te gaan. Op deze avond werd de apartheidsstaat Israël schaamteloos verdedigd en werden mensenrechtenactivisten weggezet als terroristen, terwijl het werkelijke gevaar – extreemrechts – nauwelijks aan bod kwam.

Elke dag het belangrijkste nieuws vanuit Amsterdam. E-mail Ik ga af op de verslagen in de kranten en op verhalen van aanwezigen, want ik werd door de organisatie geweigerd om deel te nemen. En dat terwijl ik naar mijn weten de enige Joodse lijsttrekker in Amsterdam ben en meerdere boeken heb geschreven over antisemitisme en de Tweede Wereldoorlog.

De organisatie van het debat liet De Vonk weten dat we ons te laat hadden aangemeld, maar uit Het Parool blijkt dat vrijwel alle partijen die ‘consequent’ de genocide in Palestina benoemen werden geweerd wegens hun standpunten. Gezien de brede academische consensus over een genocide in Gaza moet worden geconstateerd dat dit debat is georganiseerd door genocideontkenners.

Gevoelens van onveiligheid Dat ik als nazaat van Holocaustoverlevers niet welkom ben op dit debat vanwege mijn antigenocidestandpunten is veelzeggend. Vrijwel alle genoemde voorbeelden van ‘antisemitisme’ waren voorbeelden van demonstraties die mede door Joodse mensenrechtenactivisten waren georganiseerd: van de demonstratie tegen de komst van de Israëlische president bij de opening van het Nationaal Holocaust Museum tot de protesten tegen het optreden van de cantor van het Israëlische leger in het Concertgebouw.

Het ging veel over de ‘gevoelens van onveiligheid’ voor Joden, bij sit-ins op het station en Palestinademonstraties. Ik heb op veel van die manifestaties gestaan en me nooit onveilig gevoeld. Dat geldt ook voor veel Joodse mededemonstranten die daar met keppeltjes op staan.

Toegegeven, er zijn uitzonderingen. Denk aan zionisten die tijdens het eerste UvA-kampement vuurwerkbommen in de menigte gooiden, of aan de politie, die zonder te vorderen erop los sloeg op het Binnengasthuisterrein. De dreiging was altijd extern.

Er is onlangs een rapport verschenen van de zogenaamde Taskforce Antisemitismebestrijding, waarin mensenrechtendemonstranten op universiteiten, onder wie veel Joden, worden belasterd. Maar er wordt geen woord gerept over een student als Marlon U., die bij de VU jarenlang kon wegkomen met het zingen van naziliederen, (seksuele) intimidatie en geweld.

Antichrist Bij het debat op maandag was ook Gidi Markuszower aanwezig, de ex-PVV’er die werd geweigerd voor een ministerpost omdat hij niet door de AIVD-screening kwam, hoogstwaarschijnlijk wegens banden met de Mossad. Hoe denkt zo’n man over mensen als ik? In 2010 noemde hij Israëlkritische Joden in een mailwisseling ‘verachtelijke joodjes’ die hij het liefste in ‘de koude bossen van Oost-Europa’ wilde ‘achterlaten’, zodat zij ‘nooit meer teruggevonden’ zouden worden.

Het gaat hier feitelijk om een vorm van antisemitisme die vooral linkse Joden demoniseert. Dat is sinds de 19de eeuw ook de dominante vorm van antisemitisme geweest: Joden werden geacht achter elke revolutionaire beweging te zitten.

Winston Churchill noemde linkse Joden de ‘antichrist’, terwijl zionisten werden geprezen als ‘het goddelijke’. De nazi’s waren in het bijzonder geobsedeerd door wat zij het judeo-marxisme of judeo-bolsjewisme noemden en waren in de jaren dertig nog overwegend tolerant tegenover het zionisme, voordat zij overgingen tot regelrechte uitroeiing. Voor antisemieten was deportatie van Europese Joden naar Palestina aanvankelijk een aantrekkelijke ‘oplossing voor het Joodse vraagstuk’.

Zowel het ‘Joods debat’ als de recente stemwijzer van het Centrum Informatie en Documentatie Israël (Cidi) over antisemitisme en Israël lijken geobsedeerd door ‘links-extremisme’, een eufemisme voor mensen die geloven in de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

Het grootste gevaar Studie na studie laat zien: als je helder onderscheid maakt tussen antisemitisme en Israëlkritiek, komt antisemitisme veel vaker voor op rechts. Daar is zelfs een groeiende trend van neonazisme te zien.

Forum voor Democratie (FvD) heeft in Amsterdam zelfs de medeoprichter van Erkenbrand op de lijst staan, een organisatie die openlijk pleitte voor een ‘blanke etnostaat zonder Joden’. Zonder mij dus.

FvD wordt om deze reden door vrijwel elke Amsterdamse partij geboycot, maar krijgt nauwelijks kritiek in de stemwijzer van het Cidi. Er staat alleen dat er een kandidaat is ‘die in opspraak’ raakte door ‘banden met extreemrechtse netwerken’. Nogal een understatement.

Volgens het Cidi is niet deze kandidaat, maar nota bene de partij met de enige Joodse lijsttrekker het grootste gevaar in Amsterdam. Waarom? Omdat wij voor een boycot tegen Israël en medeplichtige bedrijven zijn. Ook tijdens het ‘Joods debat’ werden wij genoemd – als voorbeeld van een antisemitische partij – zonder dat we daar weerwoord op konden geven.

Het heulen van de Israëllobby met extreemrechts is niets nieuws. Thierry Baudet heeft eerder op een Cidi-demonstratie gesproken, en op een verkiezingsavond van het Cidi in 2019 kwam FvD zelfs als de meest populaire partij uit de bus.

Voor dit soort groepen zijn Joodse levens minder belangrijk dan het verdedigen van een apartheidsstaat. Laat ik luid en duidelijk zijn: deze mensen spreken niet voor mij.

Dit is een ingezonden bijdrage Dit artikel is een ingezonden bijdrage, geschreven door Chris de Ploeg. Hij is lijsttrekker van De Vonk in Amsterdam en auteur van De Grote Koloniale Oorlog.

Opiniestukken worden door lezers ingezonden en vertegenwoordigen niet het standpunt van de Paroolredactie. Iedereen kan opiniestukken inzenden. Lees hier hoe dat werkt.

Help ons door uw ervaring te delen: Feedback geven Lees ook Geselecteerd door de redactie

Opinie Opinie: ‘De zeer reële angst voor antisemitisch geweld wordt te makkelijk weggezet als Joodse overgevoeligheid’

Reportage Joods verkiezingsdebat over veiligheid ontaardt in felle clash over Israël en Gaza: ‘GroenLinks staat altijd voor mensenrechten’

Wilt u belangrijke informatie delen met het Parool? Tip hier onze journalisten Algemeen Contact Privacystatement Abonnementsvoorwaarden Gebruiksvoorwaarden Toegankelijkheidsverklaring Cookiebeleid Privacy-instellingen Auteursrecht Service Klantenservice Bezorgklacht indienen Bezorging pauzeren Bezorging wijzigen (Bezorg)adres wijzigen Adverteren Losse verkoop Zakelijk abonnement Meer Parool Abonneren Nieuwsbrieven Krant De Parool Shop RSS-feeds Android apps iOS apps Facebook Twitter Navigeer Archief Op alle verhalen van het Parool rust uiteraard copyright. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar [email protected].

Het Parool is onderdeel van DPG Media.

KvK Nummer: 34172906 | BTW Nummer: NL810828662B01

© 2026 DPG Media B.V. Alle rechten voorbehouden

Het bijgevoegde document is een verkenning naar alternatieve vormen voor de huidige kostendelersnorm, die sinds 2015 onderdeel is van de Participatiewet. De aanleiding voor dit onderzoek zijn signalen over belemmeringen die de norm opwerpt voor bijstandsgerechtigden om woonruimte te delen.

Hieronder volgt een samenvatting van de belangrijkste punten uit het document:

Kern van de huidige kostendelersnorm

• Principe: Als meer volwassenen (vanaf 21 jaar) in één woning wonen, kunnen zij de woonkosten delen (schaalvoordelen). Daarom is de bijstandsuitkering per persoon lager naarmate er meer medebewoners zijn.

• Huidige staffel: Een alleenstaande ontvangt 70% van het minimumloon. Bij twee personen is dit 50% per persoon, afbouwend tot 38% per persoon bij vijf of meer bewoners.

• Toepassing: De norm geldt voor de bijstand (Participatiewet en AIO), Anw, IOAW, IOAZ en de Toeslagenwet.

Vijf verkende alternatieven

In het document worden vijf varianten uitgewerkt als alternatief voor de huidige systematiek:

1. De alleenstaandenaanvulling: Iedereen krijgt een basisnorm van 50%. Alleenstaanden die geen kosten kunnen delen, krijgen een aanvulling van 20%.

2. De voordeurdelersregeling: Terugkeer naar het systeem van vóór 2015. De norm voor een alleenstaande (70%) wordt met 10% verlaagd zodra men de woning deelt, ongeacht het aantal medebewoners.

3. De medebewonersnorm: De hoofdbewoner behoudt de volledige 70% (voor de vaste lasten), terwijl elke volgende bewoner een vaste lage norm van 30% ontvangt.

4. Kostendelersnorm vanaf 27 jaar: De leeftijd waarop de norm ingaat wordt verhoogd van 21 naar 27 jaar. Jongvolwassenen onder de 27 tellen niet mee als kostendeler.

5. Afschaffen van de norm: Iedere bewoner ontvangt ongeacht de woonomstandigheden de volledige uitkering van 70%.

Afwegingen en effecten

• Budget: Alle voorgestelde varianten leiden tot een toename van de uitkeringslasten (intensivering). Alleen de medebewonersnorm (variant 3) zou budgetneutraal gemaakt kunnen worden door de norm voor hoofdbewoners te verlagen naar circa 63%.

• Armoedeval: Bij varianten waarbij de uitkering stijgt (zoals volledig afschaffen), wordt de prikkel om te gaan werken kleiner omdat het verschil tussen een uitkering en werken afneemt.

• Uitvoerbaarheid: Voor uitvoeringsinstanties zoals het UWV blijven veel varianten lastig handhaafbaar omdat zij niet over de juiste gegevens over huishoudsamenstellingen beschikken.

• Inkomenszekerheid: Vooral de medebewonersnorm (variant 3) biedt de hoofdbewoner meer zekerheid dat de vaste lasten betaald kunnen worden, wat een belangrijke drempel voor woningdelen wegneemt.