C2026

2572 bookmarks
Newest
Mohamed Sheriff on Children's Literature in Sierra Leone — Poda-Poda Stories
Mohamed Sheriff on Children's Literature in Sierra Leone — Poda-Poda Stories

Mohamed Sheriff on Children's Literature in Sierra Leone Jul 30 Mohamed Sheriff is a Sierra Leonean children’s story writer, playwright, producer and dramatist. He is the author of several beloved children’s books and novellas from Sierra Leone, including Maryama Must Go and Secret Fear. Mohamed Sheriff has been a trainer, coach and publisher of mainly children's books. As a children’s books, writer, he has a dozen titles to his name, some of them anthologies; as a publisher he has published twice that number of books by other children’s books writers; and as a trainer and coach, he has worked in a number of book development projects that have seen the publication of up to forty books, including anthologies for children. He also owns a communications and media company Pampana Communications Publishing and Media Consultancy.

In this interview, he talks to Poda-Poda Stories about his love for children’s literature, why it is important for Sierra Leonean children to see themselves in stories, and the future of publishing for children’s literature.

Poda- Poda Stories: Thank you Mohamed Sherriff, for joining the poda poda. Please tell us about yourself and your work.

Mohamed Sheriff: I write children books, short stories, novellas, and screen, radio and stage plays. I’ve published several books in all of these categories and won a handful of national and international awards for my writings.

Poda-Poda Stories: So how did you get into writing? Have you always been writing or was it something you branched into?

Sheriff: I’ve been writing since I was a kid. I did a lot of writing in my ‘head’ back then. I can say I had a hyperactive imagination that would weave a story at the tap of a button in my head. Some incident or chance happening, commonplace or extraordinary, would fire up my imagination into creating a story. I was inspired to tell stories by my mother and my stepmum, who were both very good folk storytellers. In the evenings, especially during the long holidays, we - siblings, cousins, other relatives, even neighbours – mainly children, would gather in our backyard or living room and listen to their stories. I was always enthralled by the way my mother told these stories: she would sing, sway, clap her hands, tap her feet and, most captivating to me, mimic the sound of different characters, including animals in her stories, and transport us into their strange, magical or extraordinary world. That was how my love for stories, drama, books and movies evolved. I admired her storytelling so much that I wanted to be a storyteller like her when I grew up. When I was able to read, I discovered books that had similar stories like my mum told, the folk tales, and other kinds of stories, too - realistic fiction for children, and I loved them all.

The more children books I read, the more I loved the idea of writing for children. And then I started reading more complex literature, like novellas, novels, short story collections and plays. My exposure to those kinds of literature inspired me further, strengthening my resolve and nurturing my dream of becoming a writer.

The inspiration for the other important category of my writing, drama, also came from my childhood experiences. When I was little there was a theatre group in our neighbourhood called Guinness Theatre or Drama Group. I think it was sponsored by Guinness, a beverage company. The group conducted rehearsals in a compound on another street just round the corner from our house. Children would flock to the compound to watch the rehearsal and were allowed to stay as long as we behaved ourselves. We got so involved in watching those rehearsals that some of us knew many parts of the plays by heart. I can still remember some of the lines of some of those plays. We had such fun watching them that, again, I felt I wanted to be involved in theatre when I grew up.

Poda-Poda Stories: How did you make the decision to go into children’s book specifically?

Sheriff: Considering my wonderful childhood experiences at those storytelling sessions, my passion for reading children's books, it was no accident that when I eventually started writing, children books were among the first and has remained an important part of my work as a writer.

My getting into the business of actual writing for children was triggered by my encounter with Macmillan Publishers. Way back in the mid 90s they were very active in Sierra Leone. They organized a workshop to encourage Sierra Leoneans to write for children. With my passion for writing for children, I saw that as a great opportunity, so I attended the workshop, at the end of which, we were encouraged to submit manuscripts. One of the stories I wrote, “Secret Fear” a novella for young readers went on to win an international award and sold thousands of copies.

Much later, I had the opportunity to meet with an organization called CODE (Canadian Organization for the Development of Education). They invited me to a children’s book development workshop in Liberia, where they were engaging local writers and illustrators to develop their own books. After that workshop, they decided to come to Sierra Leone to launch a similar programme for Sierra Leoneans with me as a co-trainer, facilitator and editor. To date, the programme has published 29 books for children.

Besides writing for children, I have been a trainer, coach and publisher of mainly children's books. As a children’s book writer, I have a dozen titles of books to my name, some of them anthologies; as a publisher, I have published twice that no of books by other children's book writers; and as a trainer and coach, I have worked in a number of book development projects that have seen the publication of up to forty books, including anthologies for children.

Poda-Poda Stories: You’ve shared how you’ve published several children’s books. How important is it for Sierra Leonean children to have those books in schools?

Sheriff: It is very important for these books to be in schools, because reading is one of the most effective ways to develop a child’s mind. All other things being equal, a child who engages in reading as a hobby is likely to perform better in school overall than a child who does not. Reading helps children in some very important ways: it broadens their horizons and helps develop their critical thinking and communication skills; and all of this will help them in other subject areas too, not just in literature and English. That is why it is important to encourage children to read. And I would encourage them to start by reading Sierra Leonean books. A lot of foreign children books have been brought to Sierra Leone and distributed to libraries and other institutions. Some of these gather dust on shelves because children don’t read them. This is not to say that it’s not important to read books from other places, but first we must get them interested in reading generally. When children read stories that they can relate to, it excites them and gets them more interested in reading in general. This is what we observed when we distributed books to school reading clubs and libraries through one of our book development and reading projects. The feedback was that children enjoyed reading Sierra Leonean readers more than foreign books, because they can identify and engage with the stories and characters. So with all the challenges we are facing with education, one way to help our children from scratch is to promote reading and encourage them to read. It’s one way they can develop their minds against all odds. Reading is one way we can help to improve standards of education in Sierra Leone.

Poda-Poda Stories: How can we support more writers to get into children’s literature?

Sheriff: That is what I have been doing for the past twelve years. My organisation Pampana Communications Publishing, PEN Sierra Leone and our international partners have organized workshops to train writers to write for children. Each of these workshops end in developing manuscripts to be published. But then, because resources are limited, we can only publish what available funds allow us to publish. If the government can support these efforts, it will generate a lot of books.

Everyone one has a part to play in promoting reading. It is the responsibility of our Ministry of Education to put reading top of their agenda to promote quality education. School authorities should show more interest in promoting reading in their schools. They can include reading in their timetables and have a kind of library hour or reading time to encourage children to read on a regular basis. Parents too have an obligation to encourage their children to read. As parents, we should also be reading to our children and introducing them to stories. Even if it is folk stories, like the ones we used to enjoy listening to as children. That would make children interested in stories either oral or written. The demand for books will encourage more people to write.

Poda-Poda Stories: Let us talk about your other work as a playwright. How did you start that and how has that journey been for you?

Sheriff: When I was writing my dissertation in university, among the option of topics we had was Recent Trends in Sierra Leonean Theatre. I chose that topic without hesitation. With it I saw an opportunity to watch plays, read play scripts and meet with actors, stage crew and directors during the course of my research. By the time I completed my research and wrote my dissertation, I was absolutely certain I was going to be a playwright. Fast forward to where we are now, I have written well over thirty plays for stage, radio and screen and for the purpose of both entertainment and social change. And I have published, staged and screened a number of these plays and won some national and international awards for playwriting in the process.

It’s been quite an interesting but challenging journey. One of the biggest challenges of p

Mohamed Sheriff on Children's Literature in Sierra Leone Interviews Jul 30 Written By Ngozi Cole Mohamed Sheriff is a Sierra Leonean children’s story writer, playwright, producer and dramatist. He is the author of several beloved children’s books and novellas from Sierra Leone, including Maryama Must Go and Secret Fear. Mohamed Sheriff has been a trainer, coach and publisher of mainly children's books. As a children’s books, writer, he has a dozen titles to his name, some of them anthologies; as a publisher he has published twice that number of books by other children’s books writers; and as a trainer and coach, he has worked in a number of book development projects that have seen the publication of up to forty books, including anthologies for children. He also owns a communications and media company Pampana Communications Publishing and Media Consultancy. In this interview, he talks to Poda-Poda Stories about his love for children’s literature, why it is important for Sierra Leonean children to see themselves in stories, and the future of publishing for children’s literature. Poda- Poda Stories: Thank you Mohamed Sherriff, for joining the poda poda. Please tell us about yourself and your work.  Mohamed Sheriff: I write children books, short stories, novellas, and screen, radio and stage plays. I’ve published several books in all of these categories and won a handful of national and international awards for my writings. Poda-Poda Stories: So how did you get into writing? Have you always been writing or was it something you branched into?Sheriff: I’ve been writing since I was a kid. I did a lot of writing in my ‘head’ back then. I can say I had a hyperactive imagination that would weave a story at the tap of a button in my head.  Some incident or chance happening, commonplace or extraordinary, would fire up my imagination into creating a story.  I was inspired to tell stories by my mother and my stepmum, who were both very good folk storytellers. In the evenings, especially during the long holidays, we - siblings, cousins, other relatives, even neighbours – mainly children, would gather in our backyard or living room and listen to their stories.  I was always enthralled by the way my mother told these stories: she would sing, sway, clap her hands, tap her feet and, most captivating to me, mimic the sound of different characters, including animals in her stories, and transport us into their strange, magical or extraordinary world. That was how my love for stories, drama, books and movies evolved.  I admired her storytelling so much that I wanted to be a storyteller like her when I grew up. When I was able to read, I discovered books that had similar stories like my mum told, the folk tales, and other kinds of stories, too - realistic fiction for children, and I loved them all.  The more children books I read, the more I loved the idea of writing for children. And then I started reading more complex literature, like novellas, novels, short story collections and plays.  My exposure to those kinds of literature inspired me further, strengthening my resolve and nurturing my dream of becoming a writer. The inspiration for the other important category of my writing, drama, also came from my childhood experiences.  When I was little there was a theatre group in our neighbourhood called Guinness Theatre or Drama Group. I think it was sponsored by Guinness, a beverage company.  The group conducted rehearsals in a compound on another street just round the corner from our house. Children would flock to the compound to watch the rehearsal and were allowed to stay as long as we behaved ourselves.  We got so involved in watching those rehearsals that some of us knew many parts of the plays by heart. I can still remember some of the lines of some of those plays. We had such fun watching them that, again, I felt I wanted to be involved in theatre when I grew up.Poda-Poda Stories: How did you make the decision to go into children’s book specifically?Sheriff: Considering my wonderful childhood experiences at those storytelling sessions, my passion for reading children's books, it was no accident that when I eventually started writing, children books were among the first and has remained an important part of my work as a writer. My getting into the business of actual writing for children was triggered by my encounter with Macmillan Publishers. Way back in the mid 90s they were very active in Sierra Leone. They organized a workshop to encourage Sierra Leoneans to write for children. With my passion for writing for children, I saw that as a great opportunity, so I attended the workshop, at the end of which, we were encouraged to submit manuscripts. One of the stories I wrote, “Secret Fear” a novella for young readers
·poda-poda.com·
Mohamed Sheriff on Children's Literature in Sierra Leone — Poda-Poda Stories
Nederlandstalige tweedehands boeken zijn een goudmijn voor AI-bedrijven: ‘Dit is een vorm van barbarij’
Nederlandstalige tweedehands boeken zijn een goudmijn voor AI-bedrijven: ‘Dit is een vorm van barbarij’

Ga direct naar inhoud Nederlandstalige tweedehands boeken zijn een goudmijn voor AI-bedrijven: ‘Dit is een vorm van barbarij’

reportage Kunstmatige intelligentie Een aantal Nederlandse handelaren in tweedehandsboeken kreeg de afgelopen maanden ongewone bestellingen vanuit het buitenland. Het vermoeden is dat deze boeken uiteindelijk terechtkomen bij grote AI-bedrijven, die ogenschijnlijk willekeurige boeken zien als onontgonnen bronnen van hoogwaardige data om hun modellen mee te trainen.

Jorit VerkerkJorit Verkerk Jorit Verkerk

Jorit Verkerk Gepubliceerd op 21 augustus 2026 Leestijd 5 minuten

Nancy Schot in haar magazijn met tweedehandsboeken. „Ik wil andere boekenliefhebbers blij maken. Ik ben hier nooit mee begonnen om AI te voeden.” Foto Hedayatullah Amid/NRC

Nancy Schot (33) grinnikt. Sinds een aantal maanden krijgt de handelaar in tweedehands boeken nogal ongewone bestellingen. Bestellingen die uit de toon vallen.

Om drie of vier uur ’s nachts komen ze binnen. Soms bestaan ze uit één boek, soms uit vier, en dan weer koopt de buitenlandse partij vijftien boeken tegelijk. Zonder bezwaar betaalt het bedrijf meerdere keren per dag verzendkosten. De eerste keren dat dat gebeurde wilde Schot die nog wel eens terugboeken. Nu doet ze dat allang niet meer. Haar collega’s pakken de boeken uit de metershoge houten stellingkasten, verpakken ze in karton, en sturen ze naar de koper.

Op die manier heeft Antiquariaat Schot uit Hendrik-Ido-Ambacht, een dorpje onder Ridderkerk, sinds mei al „vier- tot vijfduizend” tweedehands boeken verkocht aan Canadese en Amerikaanse bedrijven. In 2018 begon de boekenliefhebber haar handel in een loods achter een dijk die het binnendijkse land beschermt tegen hoogwater uit de Oude Maas. Ze heeft zo’n 150.000 tweedehands boeken. „Vooral studieboeken: over religie, filosofie, kunst, literatuur, wetenschap, dat soort dingen. Ik heb weinig fictie, weinig romans. Daar valt weinig aan te verdienen.”

Dat ze haar collectie ooit in deze aantallen zou slijten aan Noord-Amerikaanse bedrijven had ze nooit verwacht. Ze leest voor van aan elkaar geniete A4’tjes waar recente bestellingen op staan: Taaltoetsen voor taalzwakke leerlingen in het primair onderwijs (2007). Een proefschrift genaamd Hydrodynamische ruwheid van uiterwaardvegetatie (2007). Een boekje over het Den Haag van Ferdinand Bordewijk (1999). ‘Echtscheiding kwam niet in mijn woordenboek voor’: een boekje over hoe de kerk dient om te gaan met gescheiden mensen (2000).

Nancy Schot is niet de enige Nederlandse boekhandelaar die de afgelopen maanden opvallende bestellingen uit het buitenland kreeg. NRC sprak vijf Nederlandse handelaars in tweedehandsboeken met vergelijkbare verhalen. Ook uit andere landen komen de afgelopen maanden verhalen over boekenverkopers die werden verrast door een vernieuwde interesse in hun voorraad. Op het Duitse forum Lesekauz gaat het al maanden bijna nergens anders over, en ook op Reddit delen verkopers breeduit verhalen, waarop anderen weer reageren: „Ik heb dit ook meegemaakt.”

AI-training Eén van de actiefste inkopers van al die boeken is het bedrijf Zoom Books uit Canada. Drie handelaren die NRC sprak zijn daardoor benaderd, twee zijn ermee in zee gegaan. NRC sprak verschillende AI-experts die eensgezind vermoeden dat de boeken via een bedrijf als Zoom Books terechtkomen bij Amerikaanse techbedrijven die daarmee hun AI-modellen trainen. Die hypothese werd dinsdag aannemelijker toen onderzoeksplatform 404 Media onthulde dat een boekenbestelling – waarvan ze de locatie met een AirTag van Apple konden volgen – terecht was gekomen bij een AI-trainingsfaciliteit van Amazon.

Boekhandel De Slegte, één van de grootste aanbieders van tweedehandsboeken in de Benelux, werd in juli door Zoom Books benaderd. In de mail, die NRC heeft ingezien, vertelt de medeoprichter van Zoom Books op zoek te zijn naar „meer dan 800.000 Nederlandse titels”. „We zijn van plan om langdurig boeken af te nemen”, zegt hij. Hij vraagt of De Slegte zijn inventaris in een Excel-bestand kan ontsluiten, zodat Zoom Books de gewenste boeken kan selecteren. Marnix Hokke, bedrijfsleider van De Slegte in Amsterdam, „vertrouwde het mailtje niet zo”, zegt hij, en liet het onbeantwoord. „De boeken die wij hebben, staan gewoon op onze website.”

Nancy Schot heeft grofweg 150.000 tweedehandsboeken in haar magazijn opgeslagen.Foto Hedayatullah Amid/NRC

Frans Melk, eigenaar van een antiquariaat in Hilversum, ging wel met Zoom Books in zee. Hij zegt de afgelopen maanden al „voor meer dan 2.500 euro” te hebben verkocht aan het Canadese bedrijf. Net als bij Antiquariaat Schot verkocht hij ogenschijnlijk willekeurige boeken, waarvan hij niet had gedacht dat een buitenlandse partij er ooit in geïnteresseerd zou zijn: Nederlandse kookboeken, boeken over planten, over topografie.

Buitenlandse media die verhaal kwamen halen bij Zoom Books kregen te horen dat het bedrijf „om juridische en commerciële redenen” de identiteit van zijn klanten niet kon onthullen maar dat het „geen boeken digitaliseert of vernietigt”. Het ontkent niet als datamakelaar te fungeren. Op screenshots van blogposts is te zien dat Zoom Books zich afgelopen maart, met een inmiddels verwijderde handleiding over „hoe boeken gebruikt kunnen worden voor het trainen van AI”, expliciet op grote AI-bedrijven richtte.

Onstilbare datahonger Waarom zouden grote techbedrijven via een tussenpartij als Zoom Books uiteindelijk uitkomen bij een loods in Zuid-Holland? Volgens Federico Pianzola, universitair docent computationele geesteswetenschappen aan de Rijksuniversiteit Groningen, heeft dat te maken met een hardnekkig probleem waar AI-bedrijven al jaren tegenaan lopen. Hun taalmodellen presteren opvallend slecht bij onderwerpen die weinig voorkomen in de data waarmee ze zijn getraind. Nu chatbots door een breed publiek gebruikt worden, merken AI-bedrijven dat gebruikers naar van alles vragen: hobby’s, lokale geschiedenis, specifieke vakkennis. De antwoorden daarop zijn vaak zwak, simpelweg omdat het benodigde materiaal nooit gedigitaliseerd is. Een Nederlands receptenboekje uit de jaren vijftig, legt Pianzola via de telefoon uit, staat domweg niet online.

In theorie zouden AI-bedrijven hun modellen met AI-gegenereerde tekst kunnen trainen. Maar niet voor niets willen ze juist materiaal dat vóór de succesvolle introductie van ChatGPT in 2022 is gemaakt — zoals de tweedehandsboeken van Schot. Pianzola: „Als je AI-gegenereerde teksten in de trainingsdata zou meenemen, wordt het aandeel van goede specialistische data in de dataset in verhouding nog kleiner. Daarmee slinkt de kans dat het taalmodel informatie uit die interessante niche opneemt in zijn output.”

Studieboeken over filosofie, taalkunde of streekgeschiedenis zijn volgens Pianzola om nog een reden waardevol: ze zijn geschreven om kennis over te dragen. Zo zijn ze meestal netjes opgebouwd in hoofdstukken en onderworpen aan een eindredactie. „Dat soort goed gestructureerde data vind je niet terug in gesprekken op Reddit of andere sociale media”, zegt hij.

Destructief scannen Dat grote techbedrijven op industriële schaal boeken scannen om AI-modellen te trainen, is niet nieuw. Een goed gedocumenteerd voorbeeld is het heimelijke Project Panama van Anthropic, dat aan het licht kwam toen de AI-maker in 2024 vanwege een auteursrechtkwestie voor de rechter werd gesleept. Uit de rechtbankstukken blijkt dat Anthropic op grote schaal illegale databanken met gedigitaliseerde boeken leegtrok om Claude te trainen. Maar dat was niet genoeg: het kocht ook miljoenen fysieke boeken op. Om die snel te kunnen scannen, moesten de kaften er afgesneden worden. Nadat de data waren geoogst, werden de boeken als oud papier gerecycled.

Dat zit sommige boekhandelaren niet lekker. Toen Pieter de Vries van Antiquariaat De Vries & de Vries in Haarlem hoorde over die praktijk, die ‘destructief scannen’ wordt genoemd, was hij wel „even sprakeloos”, zegt hij telefonisch. Hij vindt het een vorm van „barbarij”. Edwin van der Leij, eigenaar van antiquariaat Van Hoorn in Nijmegen, zegt om die reden niet op een aanbod van een Singaporees AI-bedrijf te zijn ingegaan. Ook hij is tegen de manier waarop hij vermoedt dat ‘ze’ met boeken omgaan.

Hoe zit het met auteursrecht? Bernt Hugenholtz, hoogleraar informatierecht aan de Universiteit van Amsterdam, zegt telefonisch dat destructief scannen van tweedehands boeken voor AI-training in Europa „hoogstwaarschijnlijk” gewoon is toegestaan. Een richtlijn uit 2019 staat toe dat auteursrechtelijk beschermd materiaal gekopieerd wordt voor tekst- en datamining — een uitzondering die, zo vermoedt hij, ook AI-training dekt. Rechthebbenden kunnen hun werk via een op-out uitsluiten, maar bij oude boeken is dat vrijwel nooit gebeurd: niemand voorzag decennia geleden dat AI zijn boek zou opslokken. „Mijn conclusie is eigenlijk heel simpel: dat oude spul is gewoon te gebruiken”, zegt Hugenholtz.

Als de boeken in Noord-Amerika worden geslacht, is het Europees recht overigens überhaupt niet van toepassing. In de Verenigde Staten staat de fair use-doctrine centraal: wat doe je met het auteursrechtelijk beschermde materiaal? In de rechtszaak tegen Anthropic besloot een federale rechter dat het gebruik van boeken voor een AI-taalmodel geldt als „transformatief gebruik” — en dus is toegestaan. Zolang AI-modellen maar niet fragmenten uit boeken onthouden en die woord-voor-woord reproduceren.

Boekhandelaar word je uit een liefde voor boeken, dat geldt net zo goed voor Nancy Schot uit Hendrik-Ido-Ambacht. „Ik wil andere boekenliefhebbers blij maken. Ik ben hier nooit mee begonnen om AI te voeden.”

Ze legt haar hand op de A4’tjes met bestellingen. Boeken die al maanden, zo niet járen, in haar stellingkasten stonden, zonder dat er interesse voor was. „Niemand ligt er natuurlijk wakker van als dit soort boeken in de shredder belandt”, zegt Schot. Maar toen ze laatst een uitgave met de zestiende-eeuwse briefwisseling van de theoloog en reformator

·nrc.nl·
Nederlandstalige tweedehands boeken zijn een goudmijn voor AI-bedrijven: ‘Dit is een vorm van barbarij’
Gemeente Houten moet dit jaar nog 98 statushouders huisvesten
Gemeente Houten moet dit jaar nog 98 statushouders huisvesten

Gemeente Houten moet dit jaar nog 98 statushouders huisvesten 24 statushouders — vluchtelingen met een verblijfsvergunning — hebben sinds het begin van dit jaar onderdak gekregen in Houten. In de rest van het jaar moeten daar nog 98 statushouders bij komen, blijkt uit nieuwe cijfers van de ministeries van Binnenlandse Zaken en Justitie.

Martijn Klerks 3 juni 2026, 17:29 Laatste update: 3 juni 2026, 17:30 Maak ons je Google-favoriet Elk halfjaar bepaalt het Rijk hoeveel statushouders elke gemeente moet opvangen; als een gemeente in het halfjaar daarvoor te veel of te weinig heeft gedaan, telt dat mee voor de nieuwe doelstelling. Voor de gemeente Houten was de opdracht dit eerste halfjaar om 76 statushouders te huisvesten.

In vijf maanden tijd zijn dus 24 statushouders vanuit een azc naar Houten verhuisd. Voor 1 juli moeten er formeel nog eens 52 hier onderdak krijgen, aldus de cijfers van Binnenlandse Zaken. Wat overblijft — of een eventuele voorsprong eind juni — gaat mee naar het doel van het tweede halfjaar.

Mis nooit meer het laatste nieuws

Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Woerden.

Inmiddels heeft het ministerie van Justitie bekendgemaakt hoe hoog de lat in de tweede helft van het jaar ligt: exclusief de achterstand op 1 juli moeten gemeenten een plek vinden voor 16.300 statushouders, ruim duizend mensen meer dan de doelstelling zonder achterstand voor het eerste halfjaar. Van die 16.300 statushouders moeten er 46 in Houten belanden. Dat berekent het ministerie puur op basis van inwonertal.

Tel je die 46 statushouders op bij de opgave van 52 statushouders voor de komende maand, dan kom je op de 98 statushouders voor de laatste zeven maanden van het jaar uit het begin van dit stuk.

De tekst gaat verder onder het kaartje

Alle gemeenten samen lopen al jaren achter met het huisvesten van statushouders. Gevolg: vluchtelingen met een verblijfsvergunning blijven in azc's wonen, waar ze geen leven in Nederland kunnen opbouwen en waar ze plekken bezet houden die bedoeld zijn voor asielzoekers die nog op een beslissing wachten. Voor die groep moet opvangorganisatie COA dan weer andere, soms dure, (nood)opvangplekken regelen.

Aan de andere kant concurreren statushouders met andere woningzoekers voor een sociale huurwoning. Het kabinet-Schoof wilde gemeenten daarom verbieden om statushouders voorrang te geven op de wachtlijst; de huidige woonminister Boekholt-O'Sullivan heeft dat plan voorlopig ingetrokken: gemeenten mogen zelf blijven kiezen of ze voorrang geven of niet.

In de jaren nadat ze ergens in Nederland zijn komen wonen, kunnen statushouders natuurlijk besluiten om te verhuizen. Het CBS houdt bij waar ze daadwerkelijk neerstrijken. Van alle asielzoekers en hun gezinsleden die tussen 2022 en 2024 konden beginnen met inburgeren, belandden er volgens de meest recente cijfers 215 uiteindelijk in Houten.

Gemeente Houten moet dit jaar nog 98 statushouders huisvesten24 statushouders — vluchtelingen met een verblijfsvergunning — hebben sinds het begin van dit jaar onderdak gekregen in Houten. In de rest van het jaar moeten daar nog 98 statushouders bij komen, blijkt uit nieuwe cijfers van de ministeries van Binnenlandse Zaken en Justitie.Martijn Klerks3 juni 2026, 17:29Laatste update: 3 juni 2026, 17:30Maak ons je Google-favorietElk halfjaar bepaalt het Rijk hoeveel statushouders elke gemeente moet opvangen; als een gemeente in het halfjaar daarvoor te veel of te weinig heeft gedaan, telt dat mee voor de nieuwe doelstelling. Voor de gemeente Houten was de opdracht dit eerste halfjaar om 76 statushouders te huisvesten.In vijf maanden tijd zijn dus 24 statushouders vanuit een azc naar Houten verhuisd. Voor 1 juli moeten er formeel nog eens 52 hier onderdak krijgen, aldus de cijfers van Binnenlandse Zaken. Wat overblijft — of een eventuele voorsprong eind juni — gaat mee naar het doel van het tweede halfjaar..pexi-tm-63952,.pexi-tm-63952 *{-webkit-box-sizing:border-box;box-sizing:border-box;margin:0;padding:0;outline:none;text-rendering:optimizeLegibility!important;-webkit-font-smoothing:antialiased!important}.pexi-tm-63952__bp-container{container-type:inline-size;position:relative;width:100%;max-width:600px;min-height:90px;height:auto;margin:0 auto;padding:15px 85px 15px 15px;border:1px solid #e5e5e5;border-left:5px solid #d10a10;opacity:0;pointer-events:none;z-index:1;background-color:#fff}.pexi-tm-63952__bp-center{display:block}.pexi-tm-63952__bp-title{font-family:FlamaProSemicond-Bold,"Flama Semicondensed",Arial,"Helvetica Neue",Helvetica,sans-serif;font-size:clamp(12px,4cqi,18px);line-height:1.2}.pexi-tm-63952__bp-copy{margin-top:6px;font-size:clamp(10px,2.8cqi,13px);font-family:Arial,"Helvetica Neue",Helvetica,sans-serif;line-height:1.3}.pexi-tm-63952__bp-toggle{position:absolute;top:50%;right:15px;transform:translateY(-50%)}.pexi-tm-63952__permissieDenied{display:none;margin-top:6px;font-size:clamp(10px,2.8cqi,13px);font-family:Arial,"Helvetica Neue",Helvetica,sans-serif;line-height:1.3}.pexi-tm-63952__hier{text-decoration:underline}.pexi-tm-63952__checkboxContainer{display:block;position:relative;width:56px;height:27px;cursor:pointer;flex-shrink:0}.pexi-tm-63952__checkboxContainer input{position:absolute;opacity:0;width:0;height:0}.pexi-tm-63952__slider{position:absolute;inset:0;background-color:#ccc;border-radius:34px;transition:background-color 0.4s;cursor:pointer}.pexi-tm-63952__slider::before{content:"";position:absolute;width:20px;height:20px;left:4px;top:50%;transform:translateY(-50%);background-color:#fff;border-radius:50%;box-shadow:0 2px 8px rgba(0,0,0,0.2),0 0 20px rgba(0,0,0,0.19);transition:transform 0.4s}.pexi-tm-63952 input:checked+.pexi-tm-63952__slider{background-color:#d10a10}.pexi-tm-63952 input:focus-visible+.pexi-tm-63952__slider{box-shadow:0 0 0 2px #d10a10}.pexi-tm-63952 input:checked+.pexi-tm-63952__slider::before{transform:translateY(-50%) translateX(26px)}.pexi-tm-63952__bell{vertical-align:middle;margin-right:4px}@container (max-width: 320px){.pexi-tm-63952__bp-title{font-size:12px}.pexi-tm-63952__bp-copy{font-size:10px}} Mis nooit meer het laatste nieuws Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Woerden.Momenteel heeft u geen permissie gegeven om notificaties te ontvangen. Klik hier voor een popup met meer informatie.!function(){let u=document.querySelector(".pexi-tm-63952__bp-container"),d=u?.querySelector(".pexi-tm-63952__bp-title"),m=u?.querySelector(".pexi-tm-63952__bp-toggle"),_=u?.querySelector(".pexi-tm-63952__input"),h=u?.querySelector(".pexi-tm-63952__checkboxContainer"),g=u?.querySelector(".pexi-tm-63952__permissieDenied"),y=u?.querySelector(".pexi-tm-63952__hier"),w=u?.querySelector(".pexi-tm-63952__bp-segment-name");if(u&&!(/iPad|iPhone|iPod/.test(navigator.userAgent)||"MacIntel"===navigator.platform&&1<navigator.maxTouchPoints)){let{hostname:e,pathname:n}=window.location,s="dash.pexi.nl"===e||"localhost"===e||"127.0.0.1"===e||""===e||e.endsWith(".local"),t=!1,i=()=>{u.style.opacity="1",u.style.pointerEvents="auto"},o=()=>{u.style.opacity="0",u.style.pointerEvents="none"},r=e=>{_&&(_.checked=!!e)},a=null,l=null,c=!1,p=!1;if(fetch("https://feeds.pexi.nl/api/feeds/bz69d63bf49c992?tab=AD").then(e=>e.json()).then(e=>{var t;Array.isArray(e)&&((t=e.find(e=>{var e=(e.url_pattern||"").trim(),t=e.startsWith("/")?e:"/"+e;return 2<e.length&&n.includes(t)}))?(a=t.segment,l=t.segment_naam||t.segment):s&&(t=e.filter(e=>2<(e.url_pattern||"").trim().length&&e.segment)).length&&(e=t[Math.floor(Math.random()*t.length)],a=e.segment,l=e.segment_naam||e.segment)),c=!0,f()}).catch(()=>{c=!0,f()}),s)p=!0;else{var v=()=>{p=!0,f()};if(window._peq)v();else{let e=0,t=setInterval(()=>{window._peq?(clearInterval(t),v()):30<++e&&(clearInterval(t),i())},200)}}function b(){g&&(g.style.display="block"),h&&(h.style.opacity="0",h.style.pointerEvents="none"),d&&(d.style.display="none")}function q(t)
·ad.nl·
Gemeente Houten moet dit jaar nog 98 statushouders huisvesten
RTV Utrecht: Houten voldoet niet aan spreidingswet en moet bij minister langskomen
RTV Utrecht: Houten voldoet niet aan spreidingswet en moet bij minister langskomen
De gemeente Houten is op het matje geroepen bij asielminister Bart van den Brink, omdat de gemeente nog altijd niet voldoet aan de spreidingswet voor asielopvang. Dat blijkt uit een brief die de gemeente gisteren heeft gepubliceerd. Houten is onder actief toezicht geplaatst en moet binnenkort tekst en uitleg komen geven.
·rtvutrecht.nl·
RTV Utrecht: Houten voldoet niet aan spreidingswet en moet bij minister langskomen
RTV Utrecht: Eerst huizen, dan pas ov? Dat ging al eerder mis
RTV Utrecht: Eerst huizen, dan pas ov? Dat ging al eerder mis
Een tegenslag voor de nieuwe wijk Rijnenburg. Het Rijk heeft geen geld over voor de aanleg van een nieuwe tramlijn daarnaartoe. Toch is goed openbaar vervoer essentieel voor grote nieuwbouwwijken, weet hoogleraar Edwin Buitelaar. "Anders staat het er binnen no time helemaal vast.".
·rtvutrecht.nl·
RTV Utrecht: Eerst huizen, dan pas ov? Dat ging al eerder mis
Politie sluit uit dat ‘Lucky’ vermiste Canadees is: recherche richt zich op negen nieuwe namen | Nieuws | AD.nl
Politie sluit uit dat ‘Lucky’ vermiste Canadees is: recherche richt zich op negen nieuwe namen | Nieuws | AD.nl
De man die bij de politie bekendstaat als ‘Lucky’ is definitief niet de al langere tijd vermiste Canadees John Russell Kenny. Dat meldt de politie zaterdag. Nadat eerder deze week een oproep over Lucky werd gedeeld, kreeg de politie meerdere tips dat hij mogelijk de vermiste Canadees zou zijn. Dat blijkt na onderzoek samen met de Canadese politie niet het geval.
·ad.nl·
Politie sluit uit dat ‘Lucky’ vermiste Canadees is: recherche richt zich op negen nieuwe namen | Nieuws | AD.nl
UGent schorst omstreden onderzoeker Nathan Cofnas na dood zwarte Cambridge-professor | VRT NWS Nieuws
UGent schorst omstreden onderzoeker Nathan Cofnas na dood zwarte Cambridge-professor | VRT NWS Nieuws
De UGent heeft de omstreden postdoctoraal onderzoeker Nathan Cofnas preventief geschorst. Er loopt een tuchtprocedure. Die komt er na de dood van Cambridge-professor Jason Arday. Cofnas beschuldigde hem van plagiaat. De professor nam door de aanhoudende druk ontslag en werd een week later dood teruggevonden.
·vrt.be·
UGent schorst omstreden onderzoeker Nathan Cofnas na dood zwarte Cambridge-professor | VRT NWS Nieuws
Sierra Leone Police Ban Planned August 26 Protest as Civil Society Group Challenges Constitutional Process - PAN AFRICAN VISIONS
Sierra Leone Police Ban Planned August 26 Protest as Civil Society Group Challenges Constitutional Process - PAN AFRICAN VISIONS
By Ishmael Sallieu Koroma FREETOWN, Sierra Leone — Sierra Leone's police have barred a planned peaceful protest by a civil society organisation over what it describes as an alleged breach of constitutional procedures, escalating a dispute that places the country's right to peaceful assembly a
·panafricanvisions.com·
Sierra Leone Police Ban Planned August 26 Protest as Civil Society Group Challenges Constitutional Process - PAN AFRICAN VISIONS